31-08-17

4271

OP DE IJTKIJK

 

*

Om eerst de eer te laten aan de Heilige van de Dag (Augustinus) hier nogmaals zijn meest bekende uitspraak over MEST. ’t En is geen heiligheid, maar ‘t is de ziel der landbouw… Zeer goed van toepassing op et begrip POCO. Dat inderdaad het zout is op onze patatjes….

 

 

GESCHIEDENISUITWISSER

 

Mijnheer de poco,

Ik had nooit durven denken dat ik ooit nog een briefje aan u zou schrijven. Roem en kleurloos waart gij immers na uw Vlaams ministerschap in de luwte verdwenen, ten einde u royaal cumulerend te nestelen in

een gemakkelijke luie zetel in het Vlaams Parlement en die van de burgemeester van Lanaken, een stille landelijke gemeente in het Limburgse bronsgroen eikenhout. Maar plots kwaamt gij, vorige week, als een duiveltje uit een doosje gesprongen, want geïnspireerd door de beeldenstormerij in de Verenigde Staten, deedt gij de wereld kond dat

gij de Cyriel Verschaevestraat een andere naam wilt geven. De Vlaams-nationalistische priester-dichter-kunstenaar die een bewogen levensgeschiedenis had - gaande van steunpilaar voor de verdrukte en vernederde Vlaamse frontsoldaten in de Eerste Wereldoorlog, over voorman van de Vlaamse Beweging tussen de oorlogen en verdediger van het Vlaamse bestaansrecht onder Duitse heerschappij en het oproepen van

Vlaamse jongens voor het Oostfront in de Tweede Wereldoorlog -, wordt nu door u gekapitteld en ongenuanceerd op de hoop van de oorlogsmisdadigers en de kampbeulen gegooid. Heeft Verschaeve foute keuzes gemaakt? Vanuit de werkelijkheid van vandaag bekeken: mogelijk... Maar ik probeer hem in zijn tijdskader te begrijpen, zoals ik dat met veel historische figuren van diverse strekkingen doe, zelfs van velen die ik echt niet leuk vind. En zo stel ik vaak vast dat de heilige van de ene, altijd wel de verdoemde van de andere is. Met de geschiedenis moet voorzichtig omgesprongen worden, al was het maar om te vermijden dat oude wonden steeds weer opengereten worden en de uitvergrote onverdraagzaamheid nieuwe en grotere proporties gaat aannemen. En precies daarin schiet gij een kemel van formaat.

De poco (politieke correctheid) heeft u in zijn greep en gij gaat dus met het belerende vingertje meer kwaad dan goed doen, want gij wakkert de onverdraagzaamheid bij een nieuwe generatie aan door hen onvolledige verhalen en insinuaties voor te houden. Het kan ook anders. Luister maar eens goed...

De Boeren in Zuid-Afrika (de Afrikaners) vochten van 1899 tot 1902 een bloedige oorlog uit met de Britse koloniale troepen die hun land afpakten en vooral uit waren op de bodemschatten die zij hadden ontdekt. De Boeren moesten het onderspit delven tegen de overmacht. Hun land kwam in handen van de Britten en zij waren have en goed kwijt. Veel van hun vrouwen en kinderen waren omgekomen in concentratiekampen, een uitvinding van de Britten. Nochtans sloten zij nadien akkoorden om bijvoorbeeld hun taal te laten overleven en schakelden zich in het normale leven onder Britse dominantie in. Toen enkele decennia later, mede door een demografische groei en het mee helpen ontwikkelen van het land op agrarisch en economisch vlak, de Afrikaners de macht weer in handen kregen, hadden zij alle redenen om revanchistisch de Britse afstammelingen een koekje van eigen deeg te geven. Zij deden dat net niet. Zij bouwden samen het land verder uit. Ze beseften dat ze samen verder moesten. De Britse monumenten bleven staan en hun erfenis werd een onderdeel van ’s lands geschiedenis.

Nog vele jaren later stortte het apartheidsstelsel in elkaar en droegen de blanken (Afrikaans- en Engelstaligen) de macht over aan Nelson Mandela en diens partij, het ANC.

Mandela begreep dat het land niet zonder hen, hun expertise en hun kapitaal kon en vermeed een burgeroorlog door niet alleen Afrikaans te leren - de taal van zijn vroegere vijand, die hij niet altijd met nette middelen had bestreden -, maar ook respect te hebben voor hun culturele erfenis als standbeelden, tradities en leefgewoonten. En straatnamen.

Zijn keuze om achter het Springbok-rugbyteam – het symbool bij uitstek van het Afrikanerdom - te gaan staan, was daar wellicht het sterkste voorbeeld van. Ondertussen zijn we een generatie verder en staan

radicale groepen op die alle blanken willen uitsluiten uit overheidsjobs, blanke boeren in wrede ‘plaasmoorde’ afslachten en die het gemunt hebben op de oude monumenten en herinneringen van Engels- én Afrikaans

-taligen. Voor hen is Mandela zelf geschiedenis geworden. Door hun gemis aan kennis daarvan steken zij nu het vuur aan de lont en wekken zij dood gewaande demonen weer tot leven. Daardoor komt de ‘regenboognatie’ van Mandela erg onder druk te staan en is de droom van verzoening en een gezamenlijke toekomst verder weg dan ooit...

Wat ik maar wil zeggen, Marino, is dat ieder zijn geschiedenis heeft en dat het uitwissen daarvan altijd als agressie van anderen wordt aanzien. De geschiedenis van een land is een verzameling van geschiedenissen van verschillende bevolkingsgroepen en strekkingen, elk met hun eigen waarheid (en vergissingen). Zou het niet beter zijn van de geschiedenis goed uit te leggen in plaats van blinde vlekken te creëren? In die zin mogen de standbeelden en straatnamen van de door veel Vlamingen verfoeide koning Leopold II gerust blijven bestaan. Hij is nu eenmaal een deel van de niet zo fraaie geschiedenis van dit land. En ik wil dat iedereen weet wie hij was en hoe het er in zijn tijd

aan toe ging.

Maar dat vraagt een intellectuele inspanning en daar hebben veel poco’s het moeilijk mee. Want voor hen is er slechts één waarheid: de hunne. Al de rest is fascistisch, reactionair, extreemrechts en dat soort dingen. Gaat gij echt dat pad op? Ja? Dan ziet

het er niet goed uit voor ons land en dan zal de polarisatie – met alle gevolgen van dien – alleen maar toenemen. Ik bedank daar alvast voor, want vrijheid kan nooit gebaseerd zijn op poco- eenrichtingsverkeer.

*

NADER BEKEKEN

Als ik hier weeral ‘ns voluitmet paard en kar ’t Pallieterke citeer, is dar vooral om de eetlust aan te scherpen bij wie nog geen lezer is.

Goed om ook nog even te belichten dat de Britten, inzonderheid de jonge Winston Chrchill de eer toekomt om de concentratiekampen bedacht. Al zullen de slachtoffers van het Nazi Regime (de poco’s van die dagen) daar niets aan hebben. Ook is het zeer kies va ’t Palliterke om er het zwijgen toen te doen voor wat betreft de jonge Nelson Mandela, die nog ’n flink stuk erger waren dan die van Che Guevara, de patroonheilige van de PvdA.

*

(Digitalia)

De commentaren zijn gesloten.