31-08-17

4272

OP DE IJTKIJK

 

*

Er wordt beweerd dat de medaille der Waarheid altijd twee kanten heeft. In verband met de islam moet dat minstens begrepen worden ‘tot de 10de Macht. En dan begint die ‘medaille’ er uit te zien als een ruw stuk steen waarvan de waarde maar kan geschat worden als die is ‘bijgewerkt’ zoals een edelsteen. Zeg maar gepolijst en geslepen is. Ontdaan van alle ruwheden en aangekoekte smurrie die nu eenmaal altijd in de vrije natuur voorkomen.


Mohammedaanse geschiedenis

van de kruisvaarten (2)

de journalisten die over het Catalaanse drama berichten echt zo dom m of zo lui? Waarschijnlijk beide.

De moderne journalist is jong, overtuigd van de eigen genialiteit en bezit de historische kennis van een huisjesslak. Met wat geluk begint de geschiedenis voor deze luitjes met de eigen geboorte. We werden vorige week rond de oren geslagen met het onbegrip van de pers voor de moordpartij op ‘La Rambla’. Er is toch geen reden om Spanje te terroriseren, want het land bombardeert niet in Syrië en Irak? Neen, maar het land is en blijft voor mohammedanen Al-Andalus dat hen eeuwig toebehoort en dat moet terugkeren naar ‘Dar-al-islam’; uiteraard vooral dankzij de daden van de ware gelovigen. Het is geen toeval dat de moordenaars bijna allemaal Marokkanen zijn.

Al-Andalus, onderdeel van een Marokkaans rijk

Tien jaar voor paus Urbanus II (*) zijn oproep doet om Jeruzalem te heroveren voor het Christendom, gaat in de mohammedaanse wereld de boodschap rond dat de christenhonden niet alleen in Sicilië maar ook in Al-Andalus in het offensief zijn. De christelijke koninkrijkjes maken handig gebruik van de verdeeldheid onder de mohammdaanse vorstendommen en heroveren in 1085 Toledo, de oude hoofdstad van het verdwenen christelijke Gotische Rijk. Tegen heug en meug doen de Iberische mohammedanen een beroep op een nieuwe streng mohammedaanse leider. Die man heeft de macht overgenomen in een groot rijk dat van Marokko (de kern) tot aan het huidige Tunesië reikt. De Iberische mohammedanen zijn er niet gerust in, want misschien wil hij meer dan hun bondgenoot worden. Een Arabisch kroniekschrijver drukt het plastisch uit: “Beter om kamelen te weiden dan zwijnen te hoeden.” Dus verschijnen in Al-Andalus Marokkaanse Berberlegers. Die jagen aanvankelijk de christelijke legers weer in hun hok, heroveren Toledo en staan op zeker ogenblik bijna aan de grenzen van het christelijke Barcelona.

Maar de grote interesse van de nieuwe heersers (de fanatieke Almohaden) gaat naar de uitschakeling van de Iberische bondgenoten.

Dat opzet slaagt en voortaan is Al-Andalus de noordelijke provincie van een Marokkaans rijk. Geloof maar dat geen enkele Marokkaan die historische realiteit ooit vergeten is

(Bin Laden herinnerde er trouwens geregeld aan). Dat nieuwe rijk houdt het vijftig jaar vol, tot de christenen weer in het offensief gaan. In de westerse historiografie wordt de tweede kruistocht altijd als een ramp voorgesteld omdat de Seldjoekse Turken de nieuwe kruisvaarders verslaan, zodat maar een kleine groep in christelijk Jeruzalem arriveert. Maar

in de Arabische teksten is die kruistocht ook een ramp, want een legertje Vlamingen, Normandiërs en Duitsers vaart naar de Middellandse Zee via de huidige Portugese kust, landt er en verovert met lokale christelijke hulp Lissabon. De kruisvaarders plunderen de stad, vermoorden de bisschop die ze niet kennen en maken van de moskee een kerk (zoals mohammedanen kerken ontwijden en er moskeeën van maken).

Mohammedanen belonen verdiensten

Een van de oorzaken van veel christelijke overwinningen is het feit dat de mohammedaanse mentaliteit verdiensten beloont.

Er zijn wel dynastieën, maar die houden het meestal maar een paar generaties uit en geen honderden jaren zoals de Franse koningen. Een echte hoge en lage mohammedaanse adel bestaat niet, zodat bevorderingen naar verdienste en niet uitsluitend naar

afkomst gaan. Bevelhebbers komen dikwijls uit de lagere rangen en ze krijgen meestal de opbrengsten van een bepaald domein. Dat is niet erfelijk en de heerser kan het ieder

moment afnemen, herverdelen, vergroten of aan iemand anders schenken. De loyauteit van de bevelhebbers is altijd onzeker. Ze kijken meer naar hun rivalen met gelijke rang dan naar christelijke tegenstanders, met wie ze geregeld samenspannen om de mohammedaanse concurrent een kopje kleiner te maken. De kruisvaarders intrigeren ook tegen elkaar maar er bestaat wel een aanvaarde hiërarchie en een erfelijkheid die niet voortdurend betwist wordt. De lijst mohammedaanse tegenstanders van de kleine christelijke rijkjes in het Midden-Oosten leest als een ononderbroken palmares van geslaagde moorden op rivalen en eindigt na een moord op de aanvankelijke dader. De Arabische kronieken betreuren dan ook voortdurend dat de energie van de mohammedaanse leiders besteed wordt aan interne moorddadige ruzies en godsdienstige geschillen en bijna nooit aan een gecoördineerde jihad om de ongelovigen in zee te drijven.

Saladin

Feitelijk is dit ook het verhaal van de bekendste Arabier, in werkelijkheid een Koerd uit een eenvoudige familie: Salah-al-din Yusuf, of Saladin. De man wordt een getalenteerde bevelhebber, die na een staatsgreep de macht in Egypte overneemt en er vervolgens in slaagt het huidige Syrië en Irak in te lijven met alle bekende plaatsnamen:

Aleppo, Damascus, Mosul, Bagdad, Homs...

Bij zijn veroveringen heeft hij geen gewetensproblemen om het geregeld op een akkoordje met de christenen te gooien. Maar ook Saladins gezag wordt betwist door zijn zoons en bevelhebbers. Hij kiest daarom voor de methode die ook voorgangers en opvolgers gebruiken: de jihad uitroepen om zijn bevelhebbers en onderdanen tot wat eenheid aan te porren. Hij heeft het geluk dat de kruisvaarders weer eens verdeeld zijn en dat zijn leger (30.000 soldaten) drie keer sterker is dan dat van de kruisvaarders onder de leiding van een onbekwame koning van Jeruzalem (die feitelijk alleen maar koning-gemaal is).

Hij wint de veldslag, trekt Jeruzalem binnen en in ruil voor geld laat hij de meeste christenen vertrekken. Vervolgens brengt hij de hele mohammedaanse wereld op de hoogte,

zodat men de vele jaren dat hij tegen andere mohammedanen vocht wat vergeet. Tot vandaag is hij de grote held van de Arabische wereld. Zijn ruiterstandbeeld (dat hij als gelovige soennitische mohammedaan godslasterlijk zou gevonden hebben) staat nog altijd in Damascus. Saddam Hussein wordt geboren in hetzelfde plaatsje als Saladin, vervalst zijn geboortedatum met twee jaar en vertelt overal dat hij exact 800 jaar na de veroveraar van Jeruzalem geboren is.

Een derde kruistocht onder de leiding van Richard Leeuwenhart slaagt er niet in de Heilige Stad te heroveren en één voor één verdwijnen de christelijke rijkjes in een mohammedaanse zee. Alleen keizer Frederik II slaagt er na een diplomatiek steekspel in Jeruzalem nog vijftien jaar lang en zonder geweld in christelijke handen te krijgen; zij het met veel faciliteiten voor mohammedanen. Zowel Frederik (die in Jeruzalem zijn interesse in de

mohammedaanse cultuur uitvoerig toont en de mohammedanen in zijn eigen Sicilië laat uitmoorden) als zijn Arabische tegenhangers worden door de eigen onderdanen als duivels beschouwd omdat ze het niet willen uitvechten. In 1291 valt Saint-Jean-d’Acre - het laatste christelijk bolwerk - en zijn voor het Westen de kruistochten voorbij. Maar niet voor de

mohammedanen. In hun kronieken eindigen die met de verovering van Constantinopel en van de hele Balkan. Omdat mohammedanen eerst in de 19de eeuw (onder westerse invloed) monografieën schrijven (over om het even welk onderwerp) denkt men in het Westen onterecht dat de mohammedaanse wereld die zogenaamde christelijke agressie eeuwenlang vergat, maar dat klopt niet met de realiteit. Mohammedanen hebben een paardengeheugen en de huidige terreur

bewijst het.

Jan Neckers

*

NADER BEKEKEN

We kunnen (moeten?) ons volmondig aansluiten bij de mening van de gedreven journalist Jan Neckers, die dit artikel in ’t Pallieterke kon brengen: Waar anders? Meer nog: we zijn er uit de grond van ons hart, dankbaar voor. Waarom stellen onze grondig verziekte media zich zo achterlijk op, als het over het ‘verleden’ of over de Kruistochten gaat? Denken zij echt dat ze de mensen in hun negatieve toekomst-spiraal zullen blijven meetrekken? Waarbij zij moedwillig het heden negeren, om zich te wentelen in een niet-bestaande droomwereld van een volledig ‘herschapen’ Nieuwe Blauwe Planeet in een Heelal die ze naar hun hand denken te kunnen zetten??!! Een nieuw herdacht ‘Aards Paradijs’ met splinternieuwe zelf ineengeknutselde Adams en Eva’s…

De wereld IS zoals hij nu eenmaal altijd is geweest en zoals hij altijd zal blijven: de strijd tussen de Drie Hoofdletters ’G’, U weet wel, maar dan gebaseerd op het persoonlijk voornaamwoord dat de we allemaal zo goed kennen: IK, ME, MOI, ICH IKKE en de rest kan stikke.

Botticelli, , La Primavera (De Lente), de betere voorstelling van de 3 letters.

*

Naast de G, G, G zijn er nog altijd , niet te vergeten, de Twee Stenen Tafelen. Om hete even welke ‘religie’ men beweert te belijden.

*

Ik heb gezegd.

****

(*) Paus Urbanus II (1042-1099) overleed op 29 Juli, de dag dat Jeruzalem eindelijk werd ingenomen. Maar was overleden toen dit bericht in Rome aankwam…

Zijn naam was, voor hij monnik werd in Cluny, Odon de Lagery, of Odo van Châtillon (Châtillon-sur-Marne, bij Reims, een naam die toch een belletje doet rinkelen ivm de Brugse Metten…

 

In de jaren waar wij in Italië woonden (2002-2017), waren wij regelmatig in Orvieto, de oude Etruskenstad op dat prachtig maar o zo afschuwelijk hoog rotsplateau. Daar was geregeld ons traditioneel gezellig parkeerplekje tegen de zijgeval van een oud Franciscaner kerkje, in de schaduw van de machtige Doumo. Dat is de wereldberoemde basiliek van De Bloedende Hostie, U weet wel. Daar hing, op ooghoogte, ‘n marmeren plakkaat met als opschrift ‘Op deze plaats verkondigde Pass Urbanus II in 1095 de Eerste Kruistocht.

*

(Digitalia)

De commentaren zijn gesloten.