31-08-17

4272

OP DE IJTKIJK

 

*

Er wordt beweerd dat de medaille der Waarheid altijd twee kanten heeft. In verband met de islam moet dat minstens begrepen worden ‘tot de 10de Macht. En dan begint die ‘medaille’ er uit te zien als een ruw stuk steen waarvan de waarde maar kan geschat worden als die is ‘bijgewerkt’ zoals een edelsteen. Zeg maar gepolijst en geslepen is. Ontdaan van alle ruwheden en aangekoekte smurrie die nu eenmaal altijd in de vrije natuur voorkomen.


Mohammedaanse geschiedenis

van de kruisvaarten (2)

de journalisten die over het Catalaanse drama berichten echt zo dom m of zo lui? Waarschijnlijk beide.

De moderne journalist is jong, overtuigd van de eigen genialiteit en bezit de historische kennis van een huisjesslak. Met wat geluk begint de geschiedenis voor deze luitjes met de eigen geboorte. We werden vorige week rond de oren geslagen met het onbegrip van de pers voor de moordpartij op ‘La Rambla’. Er is toch geen reden om Spanje te terroriseren, want het land bombardeert niet in Syrië en Irak? Neen, maar het land is en blijft voor mohammedanen Al-Andalus dat hen eeuwig toebehoort en dat moet terugkeren naar ‘Dar-al-islam’; uiteraard vooral dankzij de daden van de ware gelovigen. Het is geen toeval dat de moordenaars bijna allemaal Marokkanen zijn.

Al-Andalus, onderdeel van een Marokkaans rijk

Tien jaar voor paus Urbanus II (*) zijn oproep doet om Jeruzalem te heroveren voor het Christendom, gaat in de mohammedaanse wereld de boodschap rond dat de christenhonden niet alleen in Sicilië maar ook in Al-Andalus in het offensief zijn. De christelijke koninkrijkjes maken handig gebruik van de verdeeldheid onder de mohammdaanse vorstendommen en heroveren in 1085 Toledo, de oude hoofdstad van het verdwenen christelijke Gotische Rijk. Tegen heug en meug doen de Iberische mohammedanen een beroep op een nieuwe streng mohammedaanse leider. Die man heeft de macht overgenomen in een groot rijk dat van Marokko (de kern) tot aan het huidige Tunesië reikt. De Iberische mohammedanen zijn er niet gerust in, want misschien wil hij meer dan hun bondgenoot worden. Een Arabisch kroniekschrijver drukt het plastisch uit: “Beter om kamelen te weiden dan zwijnen te hoeden.” Dus verschijnen in Al-Andalus Marokkaanse Berberlegers. Die jagen aanvankelijk de christelijke legers weer in hun hok, heroveren Toledo en staan op zeker ogenblik bijna aan de grenzen van het christelijke Barcelona.

Maar de grote interesse van de nieuwe heersers (de fanatieke Almohaden) gaat naar de uitschakeling van de Iberische bondgenoten.

Dat opzet slaagt en voortaan is Al-Andalus de noordelijke provincie van een Marokkaans rijk. Geloof maar dat geen enkele Marokkaan die historische realiteit ooit vergeten is

(Bin Laden herinnerde er trouwens geregeld aan). Dat nieuwe rijk houdt het vijftig jaar vol, tot de christenen weer in het offensief gaan. In de westerse historiografie wordt de tweede kruistocht altijd als een ramp voorgesteld omdat de Seldjoekse Turken de nieuwe kruisvaarders verslaan, zodat maar een kleine groep in christelijk Jeruzalem arriveert. Maar

in de Arabische teksten is die kruistocht ook een ramp, want een legertje Vlamingen, Normandiërs en Duitsers vaart naar de Middellandse Zee via de huidige Portugese kust, landt er en verovert met lokale christelijke hulp Lissabon. De kruisvaarders plunderen de stad, vermoorden de bisschop die ze niet kennen en maken van de moskee een kerk (zoals mohammedanen kerken ontwijden en er moskeeën van maken).

Mohammedanen belonen verdiensten

Een van de oorzaken van veel christelijke overwinningen is het feit dat de mohammedaanse mentaliteit verdiensten beloont.

Er zijn wel dynastieën, maar die houden het meestal maar een paar generaties uit en geen honderden jaren zoals de Franse koningen. Een echte hoge en lage mohammedaanse adel bestaat niet, zodat bevorderingen naar verdienste en niet uitsluitend naar

afkomst gaan. Bevelhebbers komen dikwijls uit de lagere rangen en ze krijgen meestal de opbrengsten van een bepaald domein. Dat is niet erfelijk en de heerser kan het ieder

moment afnemen, herverdelen, vergroten of aan iemand anders schenken. De loyauteit van de bevelhebbers is altijd onzeker. Ze kijken meer naar hun rivalen met gelijke rang dan naar christelijke tegenstanders, met wie ze geregeld samenspannen om de mohammedaanse concurrent een kopje kleiner te maken. De kruisvaarders intrigeren ook tegen elkaar maar er bestaat wel een aanvaarde hiërarchie en een erfelijkheid die niet voortdurend betwist wordt. De lijst mohammedaanse tegenstanders van de kleine christelijke rijkjes in het Midden-Oosten leest als een ononderbroken palmares van geslaagde moorden op rivalen en eindigt na een moord op de aanvankelijke dader. De Arabische kronieken betreuren dan ook voortdurend dat de energie van de mohammedaanse leiders besteed wordt aan interne moorddadige ruzies en godsdienstige geschillen en bijna nooit aan een gecoördineerde jihad om de ongelovigen in zee te drijven.

Saladin

Feitelijk is dit ook het verhaal van de bekendste Arabier, in werkelijkheid een Koerd uit een eenvoudige familie: Salah-al-din Yusuf, of Saladin. De man wordt een getalenteerde bevelhebber, die na een staatsgreep de macht in Egypte overneemt en er vervolgens in slaagt het huidige Syrië en Irak in te lijven met alle bekende plaatsnamen:

Aleppo, Damascus, Mosul, Bagdad, Homs...

Bij zijn veroveringen heeft hij geen gewetensproblemen om het geregeld op een akkoordje met de christenen te gooien. Maar ook Saladins gezag wordt betwist door zijn zoons en bevelhebbers. Hij kiest daarom voor de methode die ook voorgangers en opvolgers gebruiken: de jihad uitroepen om zijn bevelhebbers en onderdanen tot wat eenheid aan te porren. Hij heeft het geluk dat de kruisvaarders weer eens verdeeld zijn en dat zijn leger (30.000 soldaten) drie keer sterker is dan dat van de kruisvaarders onder de leiding van een onbekwame koning van Jeruzalem (die feitelijk alleen maar koning-gemaal is).

Hij wint de veldslag, trekt Jeruzalem binnen en in ruil voor geld laat hij de meeste christenen vertrekken. Vervolgens brengt hij de hele mohammedaanse wereld op de hoogte,

zodat men de vele jaren dat hij tegen andere mohammedanen vocht wat vergeet. Tot vandaag is hij de grote held van de Arabische wereld. Zijn ruiterstandbeeld (dat hij als gelovige soennitische mohammedaan godslasterlijk zou gevonden hebben) staat nog altijd in Damascus. Saddam Hussein wordt geboren in hetzelfde plaatsje als Saladin, vervalst zijn geboortedatum met twee jaar en vertelt overal dat hij exact 800 jaar na de veroveraar van Jeruzalem geboren is.

Een derde kruistocht onder de leiding van Richard Leeuwenhart slaagt er niet in de Heilige Stad te heroveren en één voor één verdwijnen de christelijke rijkjes in een mohammedaanse zee. Alleen keizer Frederik II slaagt er na een diplomatiek steekspel in Jeruzalem nog vijftien jaar lang en zonder geweld in christelijke handen te krijgen; zij het met veel faciliteiten voor mohammedanen. Zowel Frederik (die in Jeruzalem zijn interesse in de

mohammedaanse cultuur uitvoerig toont en de mohammedanen in zijn eigen Sicilië laat uitmoorden) als zijn Arabische tegenhangers worden door de eigen onderdanen als duivels beschouwd omdat ze het niet willen uitvechten. In 1291 valt Saint-Jean-d’Acre - het laatste christelijk bolwerk - en zijn voor het Westen de kruistochten voorbij. Maar niet voor de

mohammedanen. In hun kronieken eindigen die met de verovering van Constantinopel en van de hele Balkan. Omdat mohammedanen eerst in de 19de eeuw (onder westerse invloed) monografieën schrijven (over om het even welk onderwerp) denkt men in het Westen onterecht dat de mohammedaanse wereld die zogenaamde christelijke agressie eeuwenlang vergat, maar dat klopt niet met de realiteit. Mohammedanen hebben een paardengeheugen en de huidige terreur

bewijst het.

Jan Neckers

*

NADER BEKEKEN

We kunnen (moeten?) ons volmondig aansluiten bij de mening van de gedreven journalist Jan Neckers, die dit artikel in ’t Pallieterke kon brengen: Waar anders? Meer nog: we zijn er uit de grond van ons hart, dankbaar voor. Waarom stellen onze grondig verziekte media zich zo achterlijk op, als het over het ‘verleden’ of over de Kruistochten gaat? Denken zij echt dat ze de mensen in hun negatieve toekomst-spiraal zullen blijven meetrekken? Waarbij zij moedwillig het heden negeren, om zich te wentelen in een niet-bestaande droomwereld van een volledig ‘herschapen’ Nieuwe Blauwe Planeet in een Heelal die ze naar hun hand denken te kunnen zetten??!! Een nieuw herdacht ‘Aards Paradijs’ met splinternieuwe zelf ineengeknutselde Adams en Eva’s…

De wereld IS zoals hij nu eenmaal altijd is geweest en zoals hij altijd zal blijven: de strijd tussen de Drie Hoofdletters ’G’, U weet wel, maar dan gebaseerd op het persoonlijk voornaamwoord dat de we allemaal zo goed kennen: IK, ME, MOI, ICH IKKE en de rest kan stikke.

Botticelli, , La Primavera (De Lente), de betere voorstelling van de 3 letters.

*

Naast de G, G, G zijn er nog altijd , niet te vergeten, de Twee Stenen Tafelen. Om hete even welke ‘religie’ men beweert te belijden.

*

Ik heb gezegd.

****

(*) Paus Urbanus II (1042-1099) overleed op 29 Juli, de dag dat Jeruzalem eindelijk werd ingenomen. Maar was overleden toen dit bericht in Rome aankwam…

Zijn naam was, voor hij monnik werd in Cluny, Odon de Lagery, of Odo van Châtillon (Châtillon-sur-Marne, bij Reims, een naam die toch een belletje doet rinkelen ivm de Brugse Metten…

 

In de jaren waar wij in Italië woonden (2002-2017), waren wij regelmatig in Orvieto, de oude Etruskenstad op dat prachtig maar o zo afschuwelijk hoog rotsplateau. Daar was geregeld ons traditioneel gezellig parkeerplekje tegen de zijgeval van een oud Franciscaner kerkje, in de schaduw van de machtige Doumo. Dat is de wereldberoemde basiliek van De Bloedende Hostie, U weet wel. Daar hing, op ooghoogte, ‘n marmeren plakkaat met als opschrift ‘Op deze plaats verkondigde Pass Urbanus II in 1095 de Eerste Kruistocht.

*

(Digitalia)

4271

OP DE IJTKIJK

 

*

Om eerst de eer te laten aan de Heilige van de Dag (Augustinus) hier nogmaals zijn meest bekende uitspraak over MEST. ’t En is geen heiligheid, maar ‘t is de ziel der landbouw… Zeer goed van toepassing op et begrip POCO. Dat inderdaad het zout is op onze patatjes….

 

 

GESCHIEDENISUITWISSER

 

Mijnheer de poco,

Ik had nooit durven denken dat ik ooit nog een briefje aan u zou schrijven. Roem en kleurloos waart gij immers na uw Vlaams ministerschap in de luwte verdwenen, ten einde u royaal cumulerend te nestelen in

een gemakkelijke luie zetel in het Vlaams Parlement en die van de burgemeester van Lanaken, een stille landelijke gemeente in het Limburgse bronsgroen eikenhout. Maar plots kwaamt gij, vorige week, als een duiveltje uit een doosje gesprongen, want geïnspireerd door de beeldenstormerij in de Verenigde Staten, deedt gij de wereld kond dat

gij de Cyriel Verschaevestraat een andere naam wilt geven. De Vlaams-nationalistische priester-dichter-kunstenaar die een bewogen levensgeschiedenis had - gaande van steunpilaar voor de verdrukte en vernederde Vlaamse frontsoldaten in de Eerste Wereldoorlog, over voorman van de Vlaamse Beweging tussen de oorlogen en verdediger van het Vlaamse bestaansrecht onder Duitse heerschappij en het oproepen van

Vlaamse jongens voor het Oostfront in de Tweede Wereldoorlog -, wordt nu door u gekapitteld en ongenuanceerd op de hoop van de oorlogsmisdadigers en de kampbeulen gegooid. Heeft Verschaeve foute keuzes gemaakt? Vanuit de werkelijkheid van vandaag bekeken: mogelijk... Maar ik probeer hem in zijn tijdskader te begrijpen, zoals ik dat met veel historische figuren van diverse strekkingen doe, zelfs van velen die ik echt niet leuk vind. En zo stel ik vaak vast dat de heilige van de ene, altijd wel de verdoemde van de andere is. Met de geschiedenis moet voorzichtig omgesprongen worden, al was het maar om te vermijden dat oude wonden steeds weer opengereten worden en de uitvergrote onverdraagzaamheid nieuwe en grotere proporties gaat aannemen. En precies daarin schiet gij een kemel van formaat.

De poco (politieke correctheid) heeft u in zijn greep en gij gaat dus met het belerende vingertje meer kwaad dan goed doen, want gij wakkert de onverdraagzaamheid bij een nieuwe generatie aan door hen onvolledige verhalen en insinuaties voor te houden. Het kan ook anders. Luister maar eens goed...

De Boeren in Zuid-Afrika (de Afrikaners) vochten van 1899 tot 1902 een bloedige oorlog uit met de Britse koloniale troepen die hun land afpakten en vooral uit waren op de bodemschatten die zij hadden ontdekt. De Boeren moesten het onderspit delven tegen de overmacht. Hun land kwam in handen van de Britten en zij waren have en goed kwijt. Veel van hun vrouwen en kinderen waren omgekomen in concentratiekampen, een uitvinding van de Britten. Nochtans sloten zij nadien akkoorden om bijvoorbeeld hun taal te laten overleven en schakelden zich in het normale leven onder Britse dominantie in. Toen enkele decennia later, mede door een demografische groei en het mee helpen ontwikkelen van het land op agrarisch en economisch vlak, de Afrikaners de macht weer in handen kregen, hadden zij alle redenen om revanchistisch de Britse afstammelingen een koekje van eigen deeg te geven. Zij deden dat net niet. Zij bouwden samen het land verder uit. Ze beseften dat ze samen verder moesten. De Britse monumenten bleven staan en hun erfenis werd een onderdeel van ’s lands geschiedenis.

Nog vele jaren later stortte het apartheidsstelsel in elkaar en droegen de blanken (Afrikaans- en Engelstaligen) de macht over aan Nelson Mandela en diens partij, het ANC.

Mandela begreep dat het land niet zonder hen, hun expertise en hun kapitaal kon en vermeed een burgeroorlog door niet alleen Afrikaans te leren - de taal van zijn vroegere vijand, die hij niet altijd met nette middelen had bestreden -, maar ook respect te hebben voor hun culturele erfenis als standbeelden, tradities en leefgewoonten. En straatnamen.

Zijn keuze om achter het Springbok-rugbyteam – het symbool bij uitstek van het Afrikanerdom - te gaan staan, was daar wellicht het sterkste voorbeeld van. Ondertussen zijn we een generatie verder en staan

radicale groepen op die alle blanken willen uitsluiten uit overheidsjobs, blanke boeren in wrede ‘plaasmoorde’ afslachten en die het gemunt hebben op de oude monumenten en herinneringen van Engels- én Afrikaans

-taligen. Voor hen is Mandela zelf geschiedenis geworden. Door hun gemis aan kennis daarvan steken zij nu het vuur aan de lont en wekken zij dood gewaande demonen weer tot leven. Daardoor komt de ‘regenboognatie’ van Mandela erg onder druk te staan en is de droom van verzoening en een gezamenlijke toekomst verder weg dan ooit...

Wat ik maar wil zeggen, Marino, is dat ieder zijn geschiedenis heeft en dat het uitwissen daarvan altijd als agressie van anderen wordt aanzien. De geschiedenis van een land is een verzameling van geschiedenissen van verschillende bevolkingsgroepen en strekkingen, elk met hun eigen waarheid (en vergissingen). Zou het niet beter zijn van de geschiedenis goed uit te leggen in plaats van blinde vlekken te creëren? In die zin mogen de standbeelden en straatnamen van de door veel Vlamingen verfoeide koning Leopold II gerust blijven bestaan. Hij is nu eenmaal een deel van de niet zo fraaie geschiedenis van dit land. En ik wil dat iedereen weet wie hij was en hoe het er in zijn tijd

aan toe ging.

Maar dat vraagt een intellectuele inspanning en daar hebben veel poco’s het moeilijk mee. Want voor hen is er slechts één waarheid: de hunne. Al de rest is fascistisch, reactionair, extreemrechts en dat soort dingen. Gaat gij echt dat pad op? Ja? Dan ziet

het er niet goed uit voor ons land en dan zal de polarisatie – met alle gevolgen van dien – alleen maar toenemen. Ik bedank daar alvast voor, want vrijheid kan nooit gebaseerd zijn op poco- eenrichtingsverkeer.

*

NADER BEKEKEN

Als ik hier weeral ‘ns voluitmet paard en kar ’t Pallieterke citeer, is dar vooral om de eetlust aan te scherpen bij wie nog geen lezer is.

Goed om ook nog even te belichten dat de Britten, inzonderheid de jonge Winston Chrchill de eer toekomt om de concentratiekampen bedacht. Al zullen de slachtoffers van het Nazi Regime (de poco’s van die dagen) daar niets aan hebben. Ook is het zeer kies va ’t Palliterke om er het zwijgen toen te doen voor wat betreft de jonge Nelson Mandela, die nog ’n flink stuk erger waren dan die van Che Guevara, de patroonheilige van de PvdA.

*

(Digitalia)

4270

OP DE IJTKIJK

 

*

Dit is/was Zondagslectuur voor na de Hoogmis van 10 uur. Rustig de tijd nemen en U vooral niet verslikken in Uw pintje. Of in Uw cava, zoals in de Pastorie van Jette.

Ook op TV de zondagsmis gevolgd in de Kerk van Jette, een deelgemeente van Bruxellabad s/Zenne? Veel volk. Vooral jonge mensen. Dienst opgeluisterd met koorzang door ’n vreemd-aandoende engelenschare. Met rare hedendaagse kerkmuziek. Als hoogtepunt, in ’t Ftansoos het bedankingswoordje van een moslimmer met potsmuts op, die zijn tevredenheid wilde uitdrukken dat hij als gewaardeerde gast naast de celebrant en in het koor de dienst had mogen bijwonen. We kregen daarbij de Koran opgediend. Dat klonk precies als de muezzin boven op de minaret van Mekka.

 

Wilt U, net als ondergetekende, de wenkbrauwen fronsen over De Kerk van Jette, wip dan eens binnen bij

http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-brussel/stotteraar-ned....

 

Of beter: ga ‘ns den boer op, naar dat dorp in de grootstad… Daar heeft de ‘verrijking’ inderdaad hard toegeslagen. Is samen te vatten in deze woorden van het Evangelie ‘hebt Uw naasten vijanden lief’.

*

Jihadisten met nazi's vergelijken, prima, maar dan wel met verstand van zaken

*Historicus Ewoud Kieft dient wetenschapsfilosoof Maarten Boudry van antwoord

Zijn jihadisten haatdragender en gevaarlijker dan nazi's, zoals wetenschapsfilosoof Maarten Boudry beweert? De Nederlandse historicus en Mein Kampf-kenner Ewoud Kieft begrijpt niet waar hij het vandaan haalt.

Er lijkt nog steeds geen ontkomen aan: na elke aanslag, elke dictator die zijn machtsbasis verder uitbreidt, zijn er altijd wel mensen die de vergelijking met het nazisme van stal halen. Daar was vorige week natuurlijk ook werkelijk concrete aanleiding voor. Sterker nog, je hoeft het helemaal niet meer over 'vergelijking' te hebben als het om de nationalistische betogers gaat die in Charlottesville met nazivlaggen liepen, en met fakkels in de hand 'Jews will not replace us' scandeerden. Deze betogers zijn niet vergelijkbaar met nazi's, ze zíjn nazi's, dat geven ze zelf als eerste toe. Dan is het niet meer een kwestie van zinnige terughoudendheid om vergelijkingen met het nazisme te schuwen, dan is het bizar, en onverantwoord, om het niet te doen.

Trump kreeg terecht een storm van kritiek op zijn pogingen om het geweld van de neonazi's te relativeren. Je kunt niet zeggen dat twee partijen schuld hebben, als één partij openlijk een gewelddadige zuivering van 'rassenvreemde' elementen propageert, in het Joods-kapitalitisch-communistische complot gelooft, en de dood van een van de tegenbetogers, Heather Heyer, als een succesvolle afsluiting van haar manifestatie bestempelt.

Toen een week later de aanslag in Barcelona volgde, waren er de gebruikelijke vergelijkingen van de gebruikelijke bloggers en twitteraars die de islam en het nazisme gelijkstelden. Maar deze keer viel naast de usual suspects ook een Vlaamse wetenschapsfilosoof op, Maarten Boudry, die op Twitter en daarna in een interview in De Morgen stelde dat het jihadisme 'haatdragender en gevaarlijker' is dan het nazisme. Het veroorzaakte veel ophef in de Vlaamse media.

Irrationele fanatici

Ik heb er eigenlijk nooit van gehouden, al die nazivergelijkingen die onze woede en onmacht over terreur en geweld duidelijk moeten maken. En ik ben de enige niet: vergelijkingen met Hitler luiden zelden een vruchtbare gedachtewisseling in, meestal het einde, zoals Mike Godwyn al in 1990 vaststelde. En inderdaad, wat zeg je er eigenlijk mee, als je iemand in het wilde weg met een nazi vergelijkt? Dat je hem of haar tot het absolute kwaad rekent. Het is de meest gemakzuchtige manier om een onderscheid te maken tussen 'wij' en 'zij': 'wij', de weldenkende, rationele mensen, die zich nooit door zoiets als nationalisme, racisme en oorlogsretoriek zouden laten meeslepen. En 'zij': de haters, de irrationele fanatici, wier motieven we niet meer hoeven te begrijpen vanaf het moment dat we ze met nazi's hebben gelijkgesteld.

In zijn essay Zinvol geweld heeft Boudry het over de neiging die veel mensen hebben om 'het kwaad' als onbegrijpelijk af te schilderen, om de vijand op die manier op afstand te houden. Met de grote lijnen van dat betoog ben ik het volledig eens. In mijn boek over Mein Kampf en de aantrekkingskracht van het nazisme constateer ik zelf ook dat we al decennialang het nazisme op afstand hebben gehouden. En met moslimterroristen doen we hetzelfde.

Het is zeker zinvol om de motieven van nazi's, terroristen en alles waar we voorts nog van gruwen te proberen te begrijpen. Hoe zou je ze anders kunnen bestrijden? Mijn kritiek op Boudry gaat niet over de grote lijn van zijn essay, maar over de manier waarop hij vervolgens een poging waagt om een concrete vergelijking tussen nazisme en jihadisme te maken. Die vind ik niet overtuigend, en op sommige punten verward en onsamenhangend. Waar Boudry in zijn essay nog de algemene stelling verdedigde dat moslimterroristen vergelijkbaar zijn met nazi's omdat beiden ervan overtuigd zijn dat hun geweld 'zinvol' is, bijt hij zich in het interview met De Morgen vast in de merkwaardige stelling, die in zijn essay slechts een onhandige terzijde was, maar waar hij nu zelf een hoofdzaak van heeft gemaakt, namelijk dat de vijandbeelden van het nazisme minder absoluut zouden zijn dan die van het jihadisme, omdat jihadi's nu eenmaal religieus zijn en de nazi's dat niet waren. "Religieuze ideologieën zoals het jihadisme zijn in regel haatdragender. Dat komt omdat dat soort ideologieën in heel absolute categorieën denkt.'

Ik zeg het nog maar even expliciet: een eerdere onlineversie van dit artikel leidde tot een reactie van Boudry waarin hij mij verweet dat ik niet op zijn essay over zinvol geweld inging. Maar daar ligt ons meningsverschil niet. Die gaat over de vergelijking tussen nazisme en jihadisme, en daar ging hij juist in het interview met De Morgen veel uitgebreider op in dan in zijn essay.

Het is me werkelijk een raadsel waar Boudry het idee op baseert dat juist op het vlak van religieus fanatisme het nazisme terughoudender zou zijn. Niet op historisch onderzoek naar het nazisme in elk geval. Historici als Ian Kershaw, Roger Griffin en Emilio Gentile wijzen al decennialang op de religieuze kenmerken van het nazisme en fascisme. De term 'politieke religie' is al jaren ingeburgerd om het nazisme te beschrijven.

Terugval in beschaving

Boudry haalde in het interview wel de studie Modernity and the Holocaust aan, van de Amerikaanse socioloog Zygmunt Bauman - een prachtig boek uit de jaren 80 waarin Bauman zich tegen het toen nog vrij gangbare idee onder sociologen verzette, dat het nazisme een soort terugval in de beschaving was, een oprisping van de onderbuik die niets met de westerse beschaving te maken had. Bauman wees op de rationalistische aspecten binnen de nazi-ideologie en -organisaties, maar voor Bauman was dat juist aanleiding om te concluderen dat de sociale wetenschappen zich niet op het rationalisme zouden moeten blindstaren. Ik vraag me af of Boudry ook de laatste hoofdstukken van Baumans boek heeft gelezen, want zijn beweringen impliceren juist het tegenovergestelde, dat er in de geschiedenis een duidelijke scheiding zou bestaan tussen rationaliteit en geloofsovertuiging.

Ewoud Kieft

Nog los van Boudry's gammele bronnengebruik, of eigenlijk alleen zijn gebruik van theoretische literatuur, lijkt me die gedachte sowieso nogal naïef. Geloofsovertuiging en rationele deducties gaan hand in hand. Binnen de denkwereld van het katholicisme zijn de onbevlekte ontvangenis en transsubstantiatie volstrekt logisch. Je kunt met een beroep op de evolutietheorie de meest krankzinnige dingen beweren (zie de eugenetica, waarvan de intellectuele aartsvader, Francis Galton, verkondigde dat het de religie van de toekomst moest worden). Je kunt met de Bijbel in de hand kruistochten beginnen, of de civil rights movement. En met de Koran in de hand kun je geweld tegen ongelovigen prediken, of een 'jihad van liefde' - het gebeurt allemaal.

Maar Boudry blijft er, ondanks alle kritiek die hij over zich heen kreeg, heilig van overtuigd dat het nazisme minder gevaarlijk en haatdragend zou zijn dan het jihadisme, omdat geloof nu eenmaal in absolute termen denkt, en het rationele nazisme zakelijker zou zijn geweest: 'de mentaliteit bij de nazi's was die van een tuinier die naar onkruid kijkt. Dat onkruid moet verdelgd worden maar niet hartgrondig gehaat of gefolterd'. Alsof een koelbloedige moord met voorbedachten rade minder zorgwekkend is dan doodslag uit drift (het strafrecht oordeelt daar anders over).

Het onverbiddelijke 'gij of ik'

Ik vermoed dat Boudry zich niet heel grondig heeft verdiept in de nazi-ideologie (de metafoor van de onkruid wiedende nazi komt ook van Zygmunt Bauman), laat staan Mein Kampf grondig heeft gelezen. Want het boek waarin Hitler zijn ideologie met de wereld deelde, staat bol van de absolute vijandbeelden: 'Met den Jood kan men geen enkel compromis sluiten. Tusschen Jood en niet-Jood kan niets anders bestaan dan het onverbiddelijke "gij of ik"!' - ik noem maar even een klein voorbeeld. Want Hitler schilderde Joden consequent als duivels af, en dat bedoelde hij letterlijk. 'Indien de Jood met zijn marxisme de overwinning behaalt op de volkeren dezer wereld, dan zal een krans, gevlochten uit de lijken der geheele menschheid, zijn kroon zijn; dan zal deze aarde wederom, evenals voor millioenen jaren, van ieder menschelijk leven ontdaan, zwijgend haar weg door den aether gaan.'

Share

'Ik vermoed dat Boudry zich niet heel grondig heeft verdiept in de nazi-ideologie, laat staan 'Mein Kampf' grondig heeft gelezen'

Hitler gebruikte in Mein Kampf en in zijn toespraken voortdurend religieuze beelden en redeneringen. De uitroeiingsoorlog tegen de Joden (daar heeft hij het in Mein Kampf al letterlijk over), was er volgens hem een van metafysische proporties, en het uiteindelijke doel van de arische mens (een constructie die uit allerlei occulte bewegingen voortkwam) was om het 'evenbeeld van de Schepper' te worden. En ja, tegelijkertijd was Hitler uiterst koelbloedig en pragmatisch - 'rationeel', zo je wil - in zijn uitleg van zijn politieke tactieken. Net als de propagandisten van IS en voorheen Al Qaida trouwens. Bin Laden verklaarde openlijk dat terrorisme een uiterst pragmatisch doel had, namelijk om de integratie van moslims in het westen tegen te gaan. Wat dat betreft voeren de PVV, Front National, Vlaams Belang keurig de moslimterroristische agenda uit.

Boudry merkte in zijn interview met De Morgen wel weer op dat Hitler 'een christen' was. Dat is volgens mij een onterechte (en wederom verwarrende) typering van Hitlers religiositeit. In Mein Kampf propageerde Hitler een natuurreligie die de humanistische elementen binnen het christendom uitsloot (wat hij ook letterlijk zo benoemde), wel gebruikte Hitler christelijke termen om zijn nieuwe religie toegankelijk te maken (hij verklaarde openlijk dat het nazisme een nieuwe religie moest worden, die het christendom zou moeten vervangen). Rassenvermenging noemde hij bijvoorbeeld consequent de 'zondeval' en eenmaal bloedzuiver zou de Arische mens weer het 'evenbeeld van de Heer' zijn.

Het argument dat Boudry aandraagt, dat in de IS-propaganda veel meer ruimte is voor wreedheid en marteling, duidt denk ik niet op een fundamenteel verschil met de nazi-ideologie. In de beginfase van de nazipartij, de 'Kampfzeit', werd terroristisch geweld wel degelijk openlijk verheerlijkt - ook door Hitler zelf. Toen de partij groter werd besloot Hitler dat het geweld een legitieme vorm moest krijgen. In Mein Kampf schrijft hij uitgebreid wat zijn overwegingen daarbij waren: losse terreuraanslagen waren te versnipperd. Geef het geweld een uniform, dan kan het ingezet worden om de politieke macht staatfähig te maken. Veroveren of de macht bestendigen, daar zit het verschil. De wreedheden van IS duiden veeleer op de kansloze positie waarin de terroristen zich bevinden. Het is machtsvertoon van de onmachtigen.

Oorlogsromantiek

Dus ja, er zijn wel degelijk zinnige vergelijkingen te maken tussen de ideologie van het moslimterrorisme en het nazisme. Beide zijn kruisbestuivingen tussen (pseudo-)religie en politiek. In mijn boek over Mein Kampf schrijf ik dat de propaganda van IS veel meer overeenkomsten heeft met het nazisme dan de retoriek van de PVV, Front National of Vlaams Belang: oorlogsromantiek, de verheerlijking van martelaarschap, de strijd van de underdog tegen een oppermachtige vijand, dezelfde complottheorieën over de Joodse wereldheerschappij.

Maar degenen die de hele islam gelijkstellen met moslimterrorisme (ik doel hiermee trouwens niet op Boudry, die dat naar mijn weten nooit beweerd heeft, maar de discussie die op zijn interview volgde belandde al snel in deze hoek) ontkennen dat er binnen een religie van meer dan een miljard aanhangers meerdere stromingen en interpretaties bestaan - alle moslims die afstand nemen van geweld zijn in hun ogen geen echte moslims - wederom: een opmerkelijke overeenkomst met de opvattingen van de terreurplegers zelf. Ik heb na het geweld in Charlottesville nog niemand de haatideologie van de Ku Klux Klan met het hele christendom horen gelijkstellen, en dat het christendom daarom verboden moet worden.

Boudry's kritiek op de vaak voorkomende neiging, om dat wat we gruwelijk vinden niet te willen begrijpen, om moslimterrorisme en nazisme als een onbegrijpbaar, mythisch kwaad te behandelen, deel ik van harte. Natuurlijk zouden we zinnige vergelijkingen moeten kunnen maken tussen verschillende ideologieën, geloofssystemen en genocides. Maar doe het alsjeblieft wel met wat kennis van zaken.

Lees ook het antwoord van Maarten Boudry op Ewoud Kieft: "Nazisme en jihadisme zijn geen van beide vormen van 'zinloos geweld'.

Bron https://www.demorgen.be/opinie/jihadisten-met-nazi-s-verg...

**

NADER BEKEKEN

Oef! Was me dat ’n hele boterham. Met het ‘probleem’ ongeveer als het probleem met de vraag wat er nu beter is; boordje zonder kaas, of broodje zonder ham.

De kern van het verhaal is dat wreedheid van alle tijden is, maar met telkens een andere naam. Telkens met een andere uitleg.

Hitler haatte de Joden, maar eigenlijk viseerde hij Karl Marx, de bedenker van het ‘Goddeloos Communisme’, die een Jood was. Dat socialisme een zachtere vorm ervan is, ontging hem waarschijnlijk zo’n beetje. Resultaat: het ganse Joodse Volk diende ‘vrnichtigt’ te worden.

 

Feit is wel, dat Hitler niet meer bestaat (buiten hier en daar wat verregende groepjes late volgelingen), en dat het moslim extremisme springlevend is. Vandaar dat klein probleempje, zijn alle moslims geperverteerden, of zijn die geperverteerde extremisten allemaal moslim?

Kijk, persoonlijk verkies ik broodje-kaas. Want broodje-hesp veronderstelt eens te meer bmederig slachtwerk…

*

(Digitalia)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende