22-12-17

4369

.O U V E R T U R E  

OPUs B A R D O L LI N O

(A N DANTE)

Het na de Val van het Communisme herenigde Duitsland vaart er wel bij!

Onder de vernederende bezetting van de (Centrum-Rechts bestuurde) Verenigde Staten van Amerika buigt in doorsnee de Duitse Burger nederig het hoofd voor de gedwongen dé-nazificatie. Wat wil zeggen dat het Duitse ‘nationalisme’ vervangen is door De Nieuwe Wereld Orde, ingekapseld op het ver-idelaliseerde beeld van de Leer van Marx. Zie het succes van Die Line…

M.a.w. de dé-nazificatie is maar een dun laagje vernis boven op de Duitse ziel. Wat wil zeggen, dat het ons voorgekauwde stopwoord NaZI eigenlijk NaSo had moeten zijn. Nationaal Socialisme.

Maar de mensen mogen dat niet weten!

 

Wie in het woord Naso het begrip Nato ment te herkennen, verandert maar best vlug van mening.

Rüne-tekens, zoals de Swastika, zijn inderdaad Oer-Germaans, net zoals het Engels en dus het Amerikaans een Germaanse Taal is…

Het laagje vernis boven op de Duitse Ziel is dus doorzichtig.

De ziek maar ook dat doorzichtig laagje vernis zijn twee realiteiten die zoveel mogelijk voor de Goegemeente moeten verzwegen worden. Want de waarheid kwetst…

Realiseren wij ons wel genoeg, dat het beeld van de DDR-Maagd, Das Mädchen Angela, met de dag waziger wordt?!

**

*

Waarom Duitsland zich verzet tegen Jeruzalem als hoofdstad van Israël

*

(Door: Alexander Grau – Vertaling: E.J. Bron)

*

De Duitse reacties op Trump´s Jeruzalem-beslissing zijn kenmerkend: naar buiten toe doet men zich voor als onverschrokken vriend van Israël, in de realiteit echter toont men veel begrip voor de doodsvijanden van de joodse staat. Dat heeft een bepaalde reden.

 

Zonder twijfel: Duitsland heeft een Israël-probleem. Bij iedere passende en niet passende gelegenheid bezweert men dat het bestaansrecht van Israël tot het Duitse openbaar belang zou behoren en veroordeelt men luidkeels en met opgezette borst iedere vorm van antisemitisme. In feite laat men echter geen gelegenheid ongebruikt om Israël te bruuskeren. Als de zaak niet zo ernstig zou zijn, zou je er om kunnen lachen.

 

Laten we een prominent voorbeeld uit het voorjaar nemen: toen postte de Duitse minister van Buitenlandse Zaken, Sigmar Gabriel, dat Israël in Hebron een Apartheidsregime zou hebben opgericht, noemde hij de antisemiet Mahmoud Abbas zijn vriend en kwam hij bijeen met vertegenwoordigers van overwegend vanuit Europa gefinancierde NGO´s, die onder de dekmantel van burger-maatschappelijke betrokkenheid aan de delegitimering en demoniserinig van Israël werken. In Duitsland werd echter niet het gedrag van Gabriel bekritiseerd, maar de Israëlische reactie hierop.

 

Duitse verstuikingen

 

Het is steeds weer hetzelfde liedje: naar buiten toe doet men zich voor als onverschrokken vriend van Israël, in de realiteit echter toont men veel begrip voor de doodsvijanden van de joodse staat. De klucht rondom de weigering van de gebruikelijke juridisch bindende belofte tot teruggave van Qumran-teksten aan Israël, die tijdens een tentoonstelling in Frankfurt getoond zouden worden, is slechts een van de vele voorbeelden.

 

Met lompheid alleen kunnen deze Duitse verstuikingen niet verklaard worden. Veelmeer zijn ze het resultaat van een omvattende weigering de realiteit te zien, waarvan de wortels veel dieper liggen en vooral iets te maken hebben met Duitsland, de Duitsers en hun gevoeligheden. Zij drukken hier een stempel op het beeld van het Nabije Oosten, van Palestina en van Israël.

 

De Oriënt als plek van verlangen

 

De Arabische wereld – let wel: niet de reële Arabische wereld, maar de in het Duitse gemoed gefantaseerde “Oriënt” – komt daarbij naar voren als laatste paradijs van anti-kapitalisme, anti-globalisme en ongeveinsde authenticiteit. De Oriënt is voor de Duitser een heimelijke plek van verlangen, een toevluchtsoord, die het hem toestaat al die ressentimenten uit te leven die hij in zijn eigen moderne en functionalistische realiteit moet onderdrukken.

 

Dan Israël. De joodse staat – economisch potent, wetenschappelijk succesvol, verplicht aan democratische en westerse idealen – is voor de romantische Duitse ziel de paal van de moderniteit in het vlees van de Arabische idylle: een modernistische indringer in de exotische beschouwelijkheid van Duizend-en-een-nacht.

 

Israël´s wil tot zelfbehoud irriteert

 

Vooral echter herkent men in Duitsland instinctief dat Israël een spiegel is, die iemand dag in dag uit de eigen zwakte voor ogen houdt: voor de post-heroïsche, op compromis, appeasement en vooruitsnellende gehoorzaamheid getrimde flikflooiende Duitser is Israël, zijn zelfbegrip, zijn staatsraison, zijn wil tot zelfbehoud één enkele grote bezoeking.

 

Want dat daar daadwerkelijk een modern en liberaal land bestaat, dat pocht op zijn culturele identiteit, dat bereid is deze ook met wapengeweld te verdedigen, dat niet bereid is zichzelf op te geven, maar daadwerkelijk om het eigen bestaan vecht – dat gaat het gemiddelde Duitse voorstellingsvermogen ver te boven.

 

Voor de appesament-Duitser, die in zijn eigen verwarde logica de verdediging van het eigene beschouwt als discriminatie van de ander, is Israël daarom de staat geworden provocatie. Per slot van rekening moet Israël gevechtsbereidheid cultiveren, vastberadenheid en standvastigheid. Dat is voor de Duitse wellness-burger een emotionele overbelasting, die hem behoorlijk in de war brengt.

 

Confrontatie met de werkelijkheid

 

De staat van de Joden is de permanente waarschuwing van de realiteit: dat de wereld niet vreedzaam is, dat vrede met wapens afgedwongen moet worden, dat hardheid noodzakelijk is om te overleven. In principe is het deze voortdurende confrontatie met de werkelijkheid die de Duitser Israël niet vergeeft.

En daarom is het geen wonder dat men in Duitsland, alle lippendienst ten spijt, Israël bij bijna iedere zich biedende gelegenheid waarschuwt en zou willen opvoeden en dat men welwillend tegenover Israël-vijandige demonstraties en antizionistische manifestaties staat. Want waar het ressentiment stiekem applaudisseert, is vastberaden handelen moeilijk.

Bron:
www.cicero.de
Auteur: Alexander Grau

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

*

https://ejbron.wordpress.com/2017/12/17/waarom-duitsland-...

 

*

T E   O N T H O U D E N

OP ONZE VASTE SCHIJF

Joodse Staat is de permanente waarschuwing van de realiteit: dat de wereld niet vreedzaam is, dat vrede met wapens afgedwongen moet worden, dat hardheid noodzakelijk is om te overleven”

 

Vooral deze welluidende volzin in bovenstaand artikel is belangrijk, om vast in het geheugen te worden opgeslagen. Want overleven, dat is toch de eerste essentie van het leven zelf?!

Zonder die klassieke primitieve hardheid kunnen wij beter zonder meer slachtrijp op de rug gaan liggen, met de keel bloot. Als beschaafde samenleving, gaat dat niet. Zaak is dus de gulden middenweg te bewandelen. Door bvb regelmatig de tanden te tonen…

Het verwondert mij dus helemaal niet, dat Trump op z’n eentje ook die weg heeft gevonden door partij te kiezen voor Jeruzalem. Trump is iemand die zegt wat hij doet en die doet wat hij zegt.

Elk vab bloed druipend mes naar de keel der Kinderen van het Godsvolk houdt zich dus beter voor gewaarschuwd. Die beseft vaartaan goed dat achter elke Westerling de Machtigste Man ter wereld staat, klaar om toe te slaan.. En dat die dat doet in afspraak met de Poet.

Wij, hier in het Vrije Westen, in het vroede Land der Vaad’ren, kunnen er maar ons voordeel bij doen…

*

(Hemelreiker)

De commentaren zijn gesloten.