20-11-17

4350

M

 

O U V E R T U R E  

OPUs B A R D O L LI N O

(A N DANTE)

Zijn dat in onze steden, zowel bij klaarlichte dag als diep in de nacht, eenzame wolven op vier poten die het voor hen veilige bos zijn ontvlucht? Of zijn het eerder gehersenspoelde laffe woestijn-rovers op twee benen die uit het Grote Niets zijn opgedoken?

Wolven zoals die wolvin die Romulus en Remus zoogde in het Antieke Rome, staan op vier poten om rapper te kunnen vluchten als ze mensen ontwaren die op hun territorium komen… Jonge moordenaars op twee benen en met de capuchon diep over de ogen getrokken zijn de voorhoede van tirannie die ons te wachten staat.

Zij dienen, samen met hun ‘Beschermers’ (onze Overheden) met poten en oren te worden aangepakt, zoals men ontspoorde wolcven-benden aanpakt. Als Heilige Plicht, die uitroeien met wortel en tak

*

Er was eens (g)een eenzame wolf

Net als de ‘gematigde’ islammer door de poco Pers is uitgevonden uit het absolute niets, is het artificiële begrip van een loslopende wolf die mensen aanvalt, een sprookje voor naïeve achterlijke analfabeten.

*

Over naar de actualiteit zoals ‘tSCHELDT die ziet.

*

Een zogenaamde eenzame wolf heeft opnieuw acht onschuldige slachtoffers – zijn slachtoffers trouwens niet altijd onschuldig?

– van het leven beroofd.

Homo Criticus

is heus niet altijd kritisch, maar nu voor tweehonderd procent. Immers, eenzame wolven bestaan niet. De eenzame wolf bestaat alleen in sprookjes. Zoals de Einzelganger die het op Roodkapje had gemunt en op de zeven geitjes of de drie biggetjes. In het echt leeft de wolf in roedels.

Noem het een clan, een familie of op z’n Arabisch doemma, waarmee dan wel de wereldwijde islamitische gemeenschap wordt bedoeld. Daarom kan de Oezbeek die onder het aanroepen van Allah een bloedbad aanrichtte in Manhattan dus echt geen ‘lone wolf’ worden genoemd. Wie Allahoe akbar roept en willekeurige ongelovigen de dood injaagt, doet dat volgens uw nederige dienaar om de ‘oemma’ en

IS te behagen en in de hoop om het paradijs te verdienen. Dat ze geregeld ook andere moslims vermoorden pleit hen niet vrij. Een wolf doodt zijn prooi alleen om te eten en mensen af en toe als ze in de weg lopen of hun territorium binnendringen. Deze ploflims dringen al decennia ons territorium binnen en wat doen wij? Integratie- en deradicaliserings-cursussen aanbieden, samen thee drinken en couscous eten. Haatbaarden laten prediken in gesubsidieerde moskeeën.

Homo Criticus zou daarom eerherstel willen voor de wolf alias lupus. Is Rome dan niet gesticht door Romulus en Remus die door een wolvin werden gezoogd? En is Mowgliuit het Jungle Book van Rudyard Kipling niet opgevoed door een wolvenfamilie? Ronduit schandalig is het om de Oezbeekse

en andere mens geworden hersenkwalen te vergelijken met dé stamvader van onze beste en trouwste vrienden, de honden.

Die wandelende en vrachtwagenrijdende landmijnen en

splinterbommen zijn géén lone wolves en ook geen roedels.

Homo Criticus heeft verdorie nog meer empathie voor de duizenden ratten die dezer dagen in New York rondrennen. Oh ja, in Afrika worden ratten ingezet om landmijnen te spotten en die knaagdieren doen er alles aan om niet te worden opgeblazen. Slim toch? De gedachten van Homo Criticus zijn bij de slachtoffers en verwanten van deze laffe aanslag en met name bij die knappe, jonge Vlaamse die twee weesjongetjes achterlaat, eentje van drie jaar en eentje van godbetert drie maanden.

II. ’t Kan verkeren in de Brederodestraat vroeger een chique winkelstraat, nu een aaneenschakeling van vzw’s, pittabars en coiffeurs van Turkse origine, met als intellectueel hoogtepunt advocaat meester Ergun Top..

Die Brederodestraat was onlangs het strijdtoneel tussen Turken en Koerden, tussen Erdogan-fans en Öcalan-getrouwen. De wapens: stokken, paaltjes, verkeersborden, hockeysticks, straatstenen, brandbommen, luchtdrukgeweren. De slachtoffers: winkelruiten, (nieuw) straatmeubilair, een politie-

agent en een beetje collateral damage. De zondebok: burgemeester Bart De Wever. Althans volgens kersvers Samen-boegbeeld Jinnih Beels. De aanleiding zou een autocar vol Koerdische Öcalan-militanten zijn die expres ende ter provocatie dwars door Erdogan-ville reed. Maar Homo Criticus weet wel beter. Wie als moslim een adres kiest in de Brederodestraat, tart het noodlot. Niet meer en niet minder. Gewoon effe Bredero googelen en u merkt meteen dat er stront aan de knikker is.

*

Gerbrande Bredero (1585 - 1618), de Nederlandse dichter, toneelschrijver en schilder, verhuisde als kind met zijn ouders naar de Amsterdamse buurt bij de Varkenssluis. Halal! De lijfspreuk van Bredero ‘‘t Kan verkeren’ duikt in vele van zijn gedichten op, zoals ook in het beroemde ‘Boeren-geselschap’. En waarover gaat dat? Alles begint op een vrolijke toon, maar eindigt met... een vechtpartij. Profetisch! Een ander devies van Bredero luidt: ‘Al siet men de lui - men kent se niet’.

U denkt de eerste de beste Turko-Belg op straat te zien, maar weet u dan meteen tot welk kamp hij behoort? En is het misschien een terrorist zoals die van de Ramblas in Barcelona?

Bart De Wever liet zich iets in die trant ontvallen en werd ei zo na van het balkon van ’t Schoon Verdiep geduwd. In de plaats van zijn Pascalleke naar de Boekenbeurs

te vergezellen voor haar zoveelste konijnenvoerboek, zou Jambers nog een ultieme reportage kunnen inblikken. De Turken van de Brederodestraat- Wie zijn ze, wat willen ze, waar gaan ze naartoe en in welke auto’s? Compleet met een bezoekje aan de Allahoe-hakbar en de ha-die-sjiesja-tent.

*

Hadden de Duitse Verlichte Grote Verstanden in 1932 Hitler niet al die kansen gegeven, dan was er wellicht nooit ’n Tweede Wereld Oorlog van gekomen. Tot 1945 warfen dat amper 12 jaren maar die duren wel voort tot in alle Eeuwen der Eeuwen. Amen. Dat soort ‘ismen’ vinden we terug in de roedels van het Social-isme, het Naz-isme en het islam-isme. Allemaal achterdoeners van het charismatige Christianisme waar de ziel van is weggesneden.…

Stof om even over na te denken…

Gewoon om te ontdekken waar Groen-Sminx (net als Abraham) de mosterd haalt.

In simel West-Vlaams dialect zou dat luiden ‘zo cloot men Frederik’…

*

(Hemelreiker)

 

4349

 

 

O U V E R T U R E  

OPUs B A R D O L LI N O

(A N DANTE)

*

Wie wind zaait,

zal storm oogsten.

*

Dat is een spreekwoord dat vooral in zanderige woestijngebieden bij zandstoirmen een dodelijke betekenis kan hebben. En precies dat dodelijke uit de achter gebleven gebieden is, samen met de dodelijke religie der ‘verrijkers’ naar hier overgewaaid.

Komt daarbij dat die fanatiekelingen talrijker zijn de dan de zandkorrels op het strand waar de branding golf na golf op neersmakt.

*

Zouden er dan daartussen helemaal geen ‘brave’ moslims zijn? Zelfs niet door hen die ons op de mouw spelden dat het van die dodelijke haat-zaaiers ‘gematigde’ aanhangers zijn.

 

Mag ik dan herinneren aan de Inval der Duitsers in Mei ‘40? Daarbij kan ondergedekte zelfs zijn persoonlijke ervaringen aanhalen. Het gros van de bezetters achteraf waren brave huisvaders, die voor ons West-Vlamingen wel een heel vreemd maar goed verstaanbaar dialect spraken. Hun Mauser-geweren dienden al lang niet meer om mensen mee af te knallen, maar gewoon om krijgshaftiger te defileren. Als bengels waren we in veel gevallen hun vriendjes. Van hen leerden we ‘soldaatje spelen‘… We liepen ze na. Voor snoep en zo. Wat ons wel verboden werd, na Jabuari 1942 (Sralingrad) en de eerste nederlaag van dat onoverwinnelijk Duitse Leger.

Ergens 1 op de 100 was een hielen klappende fanatiekeling die zijn manschappen alleen maar bulderend kon toespreken. En die om de haverklap met gestrekte rechterarm wilde tonen hoe hoog de sneeuw wel lag.

Bij de ‘Bevrijding’ in September’44 waren de straten ineens vol met trucks met hun kanonnen als aanhangwagen…Toen werd er niet meer gelachen, maar gevlucht in grote wanorde. Hele kudden wielrijders met de schietstokken achteloos op de rug gebonden. Waar, echt gebeurd, een sectie van enkele gewone Wehrmacht SS-soldaten eerst hun SS-sergeant dienden uit te schakelen voor ze zicht konden overgeven aan nog wel door hen geminachte Poolse eenheden. Want het Sint Jan bij Ieper uit mijn kinderjaren werd bevrijd door Poolse Eenheden. Waarvan er 2 sneuvelden in hun verkenningstank in onze straat. Het waren een zekere Tadeüs Saroo en ene Tadeüs Magnikovski. Hun namen werden nog jarenlang van op de preekstoel afgeroepen in het ‘Jaargetijde’ samen met de andere overledenen van de Parochie. Waaronder onze Pa.

*

W.W.M.B.

Wat We Moesten Bewijzen

Daarmee besloten onze Eerwaarde Heren Leraren in ons voorvaderlijk Bisschoppelijk College vaak hun vraagstukken in de mathematica. Zij kletsten die 4 hoofletters triomfantelijk op het bord, luid schaterend en lachend herhaald door de ganse klas.

Met die Brusselse ‘gamlins’ echter valt er zovele jaren laten, niet te llachen. Ook de invasie is bewezen: de verdrukkers dragen, in tegenstelling tot de SSS van Nonkel Dolf, als vijanden zelfs geen goed herkenbare uniformen, maar net als gangsters in een horrorfilm, gewone doordeweekse ‘capuchons’ als camouflage-pakken tegen de vee camera-opnames door de Politie.…

*

De gemengde gevoelens van de Brusselse gamins: "Wij kunnen ons hier niet veilig voelen"

*

“De gamins zijn wraak aan het nemen”, had een winkelier gezegd over de heftige rellen op het Muntplein. Maar vinden die gamins dat zelf ook? Hoe kijkt de Brusselse jeugd naar de onrust in hun stad? “Als die kerels een probleem hebben met de politie, dat ze dan met de politie vechten. Waarom moet je een etalage inslaan?”

 

Lucas (17) en Adrian (14): “Bij ons op school zitten veel Marokkaanse jongens. Met hen praat je niet over zulke dingen”

Jongeren aanspreken in Brussel gebeurt in vele talen. In het geval van Lucas en Adrian, twee Portugese tieners die we treffen op de hoek van de Nieuwstraat en de Mechelsestraat, behelpen we ons met een mengeling van Spaans en Frans. Ze belichamen de multiculturaliteit van de hoofdstad, maar ze zijn ook niet te beroerd om te zeggen dat die voor heel wat problemen zorgt. “Kijk, wij weten allebei niet hoe het precies is begonnen. Maar de mensen die zoiets veroorzaken, zijn niet normaal”, vindt Lucas. “Dat zijn zieke mensen. Maar het zijn meestal wel Marokkaanse jongens. Ik weet ook niet waarom zij dat doen.”

 

Zijn drie jaar jongere kompaan vult aan. “Zij geven niet om de Belgen. Zij geven niet om Brussel, denk ik. Zij denken dat alles de schuld is van de politie.” Het anti-politiesentiment zit diep, weet Lucas. Niet per se bij deze twee vrienden, wel bij hun klasgenoten. Lucas: “Misschien is de politie of de burgemeester ook wel een beetje verantwoordelijk. Maar zij zijn niet de schuldigen van wat er is gebeurd. Op school hoor je wel eens iemand zeggen: ‘Ik ga dat ook doen, ik geef niet om de politie. Ik haat de flikken.’ Ik praat niet met kerels die zoiets roepen. Ik heb helemaal geen probleem met de politie.”

 

Ze hebben wel een probleem met sommige klas- en leeftijdsgenoten, geven ze toe. “Ik ken mensen die erbij waren”, stelt Adrian. “Maar ik kén die gewoon. Dat zijn geen vrienden.” Maar volgens Lucas wordt er over de gebeurtenissen nauwelijks gepraat op school. “Nee, ben je gek! Bij ons op school zitten veel Marokkaanse jongens. Met hen praat je niet over zulke dingen. De leerkrachten ook niet, trouwens.”

 

Maar ze vrezen wel dat de rellen op het Muntplein niet de laatste zullen zijn. “Ik weet niet hoe je het kunt vermijden,” zucht Lucas, “maar ik denk dat er nog zulke dingen zullen gebeuren. Soms ben ik zelfs een beetje bang: er lopen hier veel van dat soort gasten rond, hé.”

 

Iliass (15), Fatima (17) en Mohamed (18): “Dat de politie eerst eens kalmeert”

Het wantrouwen is groot, wanneer we Iliass, Fatima en Mohamed naar hun mening vragen. De eerste benadrukt meteen dat hij een Belg is. “Derde generatie, meneer! Ik ben hier geboren. Ik ben hier opgegroeid.” Zijn oudere vriend beweert zelfs dat hij ‘Jean-Pierre’ heet. Het voelt half aan als een grap, en half als een dreigement. Alsof hij wil zeggen: je komt ons maar beter niet beschuldigen van wat er gebeurd is.

 

Iliass ontzenuwt de situatie. “Trek het je niet aan, hij heet gewoon Mohamed. En wat gebeurd is, vinden wij niet goed. Vreselijk zelfs. Daar ben ik mee akkoord. Maar het is de fout van de politie. Dat was ook al zo na de voetbalmatch van Marokko tegen Ivoorkust. Het is de politie die begonnen is. Het is niet altijd de schuld van de Marokkanen.”

 

Wat Fatima betreft, had het allemaal niet zo hoeven te lopen. “Je gaat toch niet zeggen dat het de fout is van Vargasss92?”, roept ze verontwaardigd als we de vraag opwerpen of de Instagram-held met 600.000 volgers er voor iets tussen zit. “Hij is op geen enkele manier verantwoordelijk. Hij komt gewoon hallo zeggen tegen zijn fans. Hij gaat met hen op de foto. Daar is toch niets verkeerd mee? Natuurlijk komen daar veel mensen op af. Hij is superpopulair, dus wil iedereen hem ontmoeten. Als dat al niet meer mag. Ik snap niet waarom de politie dan zo hard reageert.”

 

We vragen of ze mensen kennen die op het Muntplein waren toen de boel losbrak. “Nee, wij trekken ons niets aan van dat soort gasten”, legt Mohamed uit. “Van hen zijn we ook niet bang.” Iliass vult aan: “Het is de politie van wie we bang zijn. Dat zij eerst eens kalmeren. En dat ze wat minder agressief worden. Ze geven je voor het minste een duw of pakken je vast bij je kraag”, verklaart hij terwijl hij net dat voordoet bij zijn vriend. “Dan zeggen ze altijd dat het de schuld is van de Marokkanen, of van de moslims, of van de Arabieren, maar ze zijn zelf super-agressief.”

 

 

5 Wilson, Tharisse, Hélène, Dieynaba en Abi. © Tim Dirven

Wilson (17), Tharisse (17), Hélène (15), Dieynaba (15) en Abi (16): “Dit gaat nooit veranderen”

Aan de Uniqlo op de hoek van het Muntplein en de Wolvengrachtstraat wachten Wilson en Tharisse op hun vriendinnetjes. Tharisse was hier toen de boel woensdagavond ontplofte. “Maar ik had er niets mee te maken, hé. Ik heb wel een beetje gezien, maar ik weet niet wat er is gebeurd. Ik weet alleen dat ze weer hetzelfde hebben gedaan als zaterdag: ze hebben onschuldige mensen gekwetst, en ze hebben de straat en de winkels afgebroken.”

 

Het rechtvaardigheidsgevoel is groot bij dit vriendengroepje. “Ik hoop dat gerechtigheid geschiedt”, zegt Tharisse bijna plechtig. “Want het zijn altijd dezelfden die vechten. Meestal moslimjongens. Wat er zaterdag is gebeurd, weet ik niet, maar gisteren was het zeker niet de politie die begonnen is. En zelfs dan nog: als die kerels een probleem hebben met de politie, dat ze dan met de politie vechten. Waarom moet je een etalage inslaan?”

 

Toch is er ook enig begrip voor het wantrouwen naar de politiediensten toe. “Het ligt ook een beetje aan hun attitude”, vindt Wilson. “Ze permitteren zich van alles, simpelweg omdat ze een uniform dragen.” Dieynaba, die er inmiddels is komen bijstaan, legt uit wat hij daarmee bedoelt. “Het lijkt wel alsof er de laatste tijd iets is veranderd. Nu gedraagt de politie zich agressiever dan vroeger, vind ik. Met je huidskleur heeft dat niets te maken: ze doen zo tegen iedereen.”

 

Maar de verantwoordelijkheid voor de slachtoffers en de schade – aan de overkant van het plein, aan de Muntpunt-bibliotheek, borstelt een man gebroken glas bijeen – ligt bij de relschoppers. En bij de relschoppers alleen. “Het zijn zij die de politie provoceren. Het zijn zij die alles kapotslaan”, legt Wilson uit. “Het zijn gewoon debielen die niet willen opgroeien. Heel triestig.” Het is nog niet meteen voorbij, vreest ook hij. “Ik ben hiermee opgegroeid. En ik ben dit gewoon. Dit gaat blijven voortduren, daar ben ik zeker van. Dit gaat nooit veranderen.”

 

 

5 Maaike, Louise en Nona. © Tim Dirven

Maaike (16), Louise (17) en Nona (17): “Jammer dat Brussel alweer zo in het nieuws komt”

“Er is te veel kritiek op de politie”, vindt Nona, een laatstejaarsstudente van de middelbare school Maria Boodschap, die samen met haar vriendinnen Maaike en Louise de middagpauze doodt op een sportpleintje achter de hoek.

 

“Terecht, toch?”, kaatst Maaike terug.

 

Maar Nona gaat onverstoord voort. “Er is een gebrek aan respect voor de politie. En voor andere mensen, en voor hun eigendom. Ik vind alleszins dat de politie dat wel goed behandelt.”

 

Louise, die tussen haar twee vriendinnen in zit, nuanceert. “We geven nu meer macht aan de politie dan vroeger. Ik begrijp waarom, maar het lokt wel meer polarisering uit bij bepaalde groepen.” Het is niet oké om geweld te gebruiken tegen de politie, vinden de drie scholieren, maar anderen vinden dat blijkbaar wel. “Vrienden van mij toonden vol trots een foto van vrienden van hen die door de politie werden afgevoerd. Ik denk dat sommige groepen geweld tegen de politie dus blijkbaar cool vinden.”

 

En dan zijn er nog de mensen die de relschoppers aanmoedigen, merkt Maaike op. “Als je filmpjes ziet van die rellen, zie je dat mensen dat leuk vinden. Ze staan langs de kant te supporteren, voor meer agressiviteit. Dat is toch raar?”

 

De verantwoordelijkheid, zo vinden de drie jongedames unaniem, ligt bij Vargasss92. Louise: “Als je 600.000 volgers hebt, moet je toch beseffen dat het fout kan lopen als je hen allemaal vraagt om ergens naartoe te komen? Ik denk dat het daaraan ligt. Als je met zo veel volk een betoging organiseert, moet je dat ook op voorhand aanvragen.”

 

Maar Louise en Maaike vinden de rellen vooral spijtig: voor Brussel, en voor de Marokkaanse Brusselaars. “Ik denk dat het vooral voor de Marokkanen heel vervelend is, dat het weer om jongens uit hun gemeenschap gaat”, zucht Maaike. “Dat geeft weer de hele Marokkaanse gemeenschap een slechte naam. Ik heb echt medelijden met hen.”

 

Louise vult aan: “Het is toch jammer dat Brussel alweer zo in het nieuws komt? Op familiefeesten wordt mij gevraagd of ik nog wel alleen de metro durf te nemen. Mensen hebben een heel negatief beeld van Brussel. Terwijl ik me hier nooit onveilig heb gevoeld.”

 

 

5 Ayoub, Bilal en Rayane. © Tim Dirven

Ayoub (15), Bilal (16) en Rayane (15): “Ik voel me hier niet beschermd”

“Peace and love!”, roept de zestienjarige Bilal, wanneer hij met vredesvingers zijn vrienden Ayoub en Rayane omhelst, en poseert voor onze fotograaf. “Het is de schuld van een aantal kleine ellendelingen”, vindt hij. “Er zijn een aantal personen die de regels niet respecteren. Dan krijg je dit.”

 

Op de vraag wie hij juist bedoelt met die “kleine ellendelingen” of met “personen die de regels niet respecteren”, gaat hij niet in. Maar Ayoub heeft daar wel iets over te zeggen. “Kijk, er is een Snapchat- en Instagram-ster naar hier gekomen. Gewoon om even hallo te zeggen, maar dat hadden ze blijkbaar niet echt voorzien. De politie heeft hem willen arresteren. En daardoor is alles begonnen.”

 

Dus het is de schuld van de politie? “Wel, van gisteren weet ik het niet helemaal zeker”, geeft de tiener toe. “Maar zaterdag (bij de rellen na de kwalificatie van Marokko voor het WK voetbal, EWC), was het zeker wel zo. De politie drukt mensen weg om hen te kalmeren. Maar zo kun je de mensen helemaal niet kalmeren. De politie moet zélf een beetje kalmer aan doen. Gisteren (woensdag) hebben ze mijn kameraden nog bewerkt met pepperspray.”

 

Rayane, de derde van het groepje scholieren, pikt in. “Als de Belgen een match winnen, laat de politie zich niet zien. Dan gaan ze ervan uit dat er niks gebeurt. Maar als Marokko een match wint, staan ze er plots wel.” De drie vrienden hebben de indruk dat de Marokkaanse gemeenschap altijd opnieuw geviseerd wordt. “Nu hoor je weer van overal dat het de schuld van de Marokkanen is”, maakt Bilal zich boos. “Alsof er alleen maar Marokkanen waren. Er waren evengoed Belgen. En Afrikanen. En Roemenen. Maar sinds drie of vier jaar geeft men de Marokkanen, de moslims en de Arabieren van alles de schuld.”

 

Soms gebeurt dat zelfs heel letterlijk, vertelt Ayoub. “Gisteren heeft een vrouw me nog uitgescholden op de tram. Om wat er zaterdag aan de Beurs is gebeurd.” Het is weinig geruststellend, vindt Bilal. “Wij kunnen ons hier niet veilig voelen, want ik voel me niet beschermd.

Bron & Link

 https://www.demorgen.be/dmselect/de-gemengde-gevoelens-va...

*

 

Ik heb inderdaad iets met Sint Jan. Voor-oorlogse kwaliteit! Ben daar geboren en mijn zoon heet Jan. Sint Jans Molenbeek werkt dus ’n beetje op m’n systeem… Al die ‘Jannen’, dat schept ‘n band…

Komt daarbij dat Marochanen nu eenmaal zijn wat ze zijn: haantjes de voorsten als het op treiteren aankomt. Daar waar de wens van Overheidswege om op te gaan in de massa, niet aan hen bestemd is. Zijn die niet de verre nazaten van de ‘Moren’ die ooit via het Iberische Schiereiland West-Europa hebben proberen te veroveren? Tot ze bij de ‘Reconquista’ er weer werden uit gebonjourd.

Kortom, Hitler Junge hadden indertijd van hen nog veel kunnen leren voor ze als SSër de échte wapens zouden opnamen. Voor die ‘Stahlhelmen’ was Hitler hun God, van deze nozems is het die Allah na-maak God.

En onze Overheid kijkt daarbij vlijtig de andere kant op. ‘Haben wit nicht gewusst’ kunnen ze dan later zeggen, net als de brave Duitse buren van een KZ, die leefden onder de rook uit de crematoria.

*

(Hemelreiker)

 

17-11-17

4348

 

O U V E R T U R E  

OPUs B A R D O L LI N O

(A N DANTE)

Die Potemkin was begin van de jaren 1900 een Russische ântserkruiser, genaamd naar Aleksandrovitsj Potjomkin (1739-1791), Staatsman van beroep en favoriet van de Tsaarin Catherina II de Grote. Zijn levenstaak was om de vooruitgang van het nieuw verworden grondgebied in de Oekraïne te beklemtonen, namaak-gevels liet optrekken toen Catharaina daar op doortocht was. Nep dus en verblinding.


*

Het was de bemanning van de Potemkin, die al dan niet gerechtvaardigd, het vuur aan de Bomsjewieken-loint ontstaken. Vuur dat algauw een uitslaande brand bleek te zijn, en dan ook promt werd gekaapt door ongure volksvreemde elementen als Leon Trotsky, Karl Marx, Vladimir Lenin & C°. die als ‘communisten’, in de huid gekropen van de ‘sociaaldemocraten’ zoals die thans heten. Strak van boven tot onder in het keurslijf van Politiek Correcte Elite.. Om precies te zijn. dat waren in al hun wreedheid,, de wegbereiders van de Ps, de Parti Scandale vooral in Coburgia. Cruella Onkelyncks, de kleindochter van een Limburgse oorlogsmisdadiger, is daar een goed voorbeeld van.

*

Om de gelijkenis te beklemtonen; volstaat het tenslotte te wijzen op het roemloos einde van het Staats Communisme bij de Sovjets. Gewoon omdat zij hun eigen volk al die tijd citroenen voor eieren verkocht hadden. On het geval van de PS en ander Linx gespuis goed weer te geven, waren/zijn dat geen citroenen, maar ‘verrijkers’ uit allle ’s Heren Windstreken.

 

Kleur noch gewicht waren van belang, als die maar voldoende in de watten werden gelegd, zouden zij wel voor hun nieuwe Meesters blijven stemmen. Want ‘stemrecht’ is een mensenrecht, vooral niet vergeten! Vrije meningsuiting is dat niet meer. En Vrijheid van vergaderen ook niet.

Zie het Spanje van Rajoy, die lijk een troep hyena’s, braaf aan het handje loopt van Mutti Merkel. De goesting tot verslinden wat hen voor de voeten komt, druipt uit de muilen…

*

Chaos in de hoofdstad: "De gamins nemen wraak"

*

De fysieke schade: enkele gewonden, vier etalageruiten en een vernielde camionette. De emotionele schade: een hoofdstad die met zichzelf geen blijf meer weet. Brussel werd gisterennamiddag alweer opgeschrikt door jongerenrellen. ‘Ze waren ’s nachts al de baas. Nu overdag ook.’

 

De eerste meldingen over de nieuwe rellen kwamen gisteren om even over vijf binnen via de sociale media. “Politie Brussel nergens te bespeuren, ondertussen gaan rellen ongestoord verder #Muntplein #Brussel #hellhole”, schreef Steven Vollebergh, een provincieraadslid voor Vlaams Belang, die toevallig aanwezig was op het Muntplein.

Kort nadien doken er online een hele reeks tweets en filmpjes op van andere getuigen. Daarin was te zien hoe honderden mensen in de buurt rondom de Muntopera liepen. Een combi werd omsingeld. Er vlogen dranghekken door de lucht. Een paar winkels en een auto werden beschadigd.

De aanleiding voor de samenscholing bleek de komst van …

de Franse rapper Vargasss92

… te zijn. Hij kondigde via Instagram aan dat hij naar Brussel zou afzakken en vroeg zijn fans om ook massaal naar het Muntplein te komen. “Loop niet weg wanneer ik er ben”, schreef hij op zijn profiel. Toen de politie Vargasss92 op het Muntplein aansprak omdat hij geen vergunning had voor de bijeenkomst op een van de drukste plaatsen van de hoofdstad, escaleerde de situatie. Er brak onrust uit en er was versterking nodig van de oproerpolitie om de situatie onder controle te krijgen. De relschoppers werden uiteengedreven.

 

“We waren boven aan het vergaderen toen we plots veel kabaal hoorden. We dachten eerst aan een studentenoptocht”, vertelt Roel Leemans, directeur van de bibliotheek Muntpunt, ’s avonds. Een vijftal van zijn medewerkers zijn een verbrijzelde ruit van hun gebouw aan het bijeenvegen met een borstel en een vuilblik. “Er waren toen nog vrij veel mensen in de bibliotheek. We hebben daarom de deuren op slot gedaan. Ik zag een groep jongeren, zeker vierhonderd mensen, die alles kort en klein sloegen.” Op het Muntplein is momenteel de schaatspiste voor de Brusselse kerstmarkt in opbouw. Daar vond de meute haar ‘wapens’: ijzeren stangen, dranghekken. Leemans zag ook iemand met een hamer rondlopen. Daarmee ging hij een camionette te lijf.

 

De politie kreeg al om drie uur een telefoontje dat er op het Muntpunt iets stond te gebeuren. Daarop zijn troepen ter plekke gestuurd. Leemans: “Rond vier uur begonnen de rellen. Tegen halfvijf kwamen ze terug met versterking van de oproerpolitie. Toen kregen ze de situatie relatief snel onder controle. Maar in het begin was de politie met veel te weinig om die woeste massa in bedwang te krijgen.”

 

Een combi moest met hoge snelheid, in achteruit, vluchten door de wandelstraat langs de Muntopera. Toen de oproertroepen opdoken, was het kwaad al geschied: vier grote ruiten van het Muntpunt waren gesneuveld. Leemans lijkt nog altijd wat van streek. “Het viel me op dat het vooral een paar dertigers waren die de jongeren aanspoorden. Zij gingen voorop in het geweld. Ik zag vreselijke dingen. Iemand die de boel wou bedaren werd aangevallen. Hij lag op de grond en ze schopten hem.”

Stoutmoediger

Het kan Vincent Vangeel geweest zijn die Leemans opmerkte. Ook de presentator van Qmusic kwam toevallig langs het Muntplein toen de rellen uitbraken. “Het plein stond vol jongeren die stonden te kijken naar tien jonge gasten, niet ouder dan zestien jaar, terwijl zij de ramen van de bibliotheek aan het bekogelen waren”, zo getuigde hij gisteren op Twitter. “Buiten mij was er nog een volwassene. We hebben geprobeerd om die gasten te bedaren, maar dat werkte averechts. Vijf van hen zijn op mij beginnen te schoppen en kloppen. Een andere jongen heeft me dan weggetrokken en verstopt. Daarna deden de gasten voort met vernielen.” Vangeel houdt er een blessure aan de enkel en hoofdpijn aan over. Hij zegt zwaar ontgoocheld te zijn in de Brusselse burgemeester Philippe Close (PS), die volgens hem blijkbaar niets doet om het zinloze geweld te stoppen.

*

*

Waarom net deze week twee keer jongerenrellen uitbreken in de Brusselse binnenstad? Bij die vraag blijft het stil op het Muntplein. Een van de café-uitbaters wil – op voorwaarde dat hij anoniem blijft om represailles te vermijden – wel vertellen: “De gamins zijn wraak aan het nemen. Ze worden alsmaar stoutmoediger. ’s Nachts was het crapuul al de baas in Brussel. Nu overdag ook. Ze leven hun frustraties uit op de politie. Ze haten die.”

Johan Van den Driessche, Brusselse gemeenteraadslid van N-VA, die ’s avonds de fysieke en emotionele schade komt opmeten in zijn thuiswijk, vult aan: “We moeten hier iets aan doen. We kunnen dit kat-en-muisspel met de politie niet verder laten escaleren.”

 

Hoe het dan juist verder moet, dat is een kwestie voor het stadhuis. Volgens Youssef Kobo, voormalig medewerker van Brussels staatssecretaris Bianca Debaets (CD&V), staat het Brusselse bestuur voor …

 

een catch 22.

… “Er is een reden waarom ze de relschoppers niet gewoon hardhandig aanpakken en overal agenten zetten. Ze vrezen een scenario als in Parijs, waar de rellen totaal uit de hand liepen.” Anderzijds kunnen ze ook niet te soft optreden: “Want dan krijgt de politie kritiek dat ze het geweld op zijn beloop laat.” Er broeit wat in Brussel, is het aanvoelen van Kobo. “Het is gewoon het sfeertje. Iedereen is geprikkeld.”

42 camera’s

Op het Muntplein is ondertussen de rust teruggekeerd. Een viertal combi’s houden de wacht. In een aanpalende straat wordt de oproerpolitie nog even met stenen bekogeld vanuit een parkeergarage. De garage wordt bestormd maar zonder resultaat. Leemans gaat naar huis met een kleine troost: “De relschoppers staan nog voor een verrassing. Aan het Muntpunt hangen in totaal 42 camera’s. Op de beelden zullen veel gezichten te herkennen zijn.”

*

Bron & Link

https://www.demorgen.be/binnenland/chaos-in-de-hoofdstad-...

*

T E   O N T H O U D E N

OP ONZE VASTE SCHIJF

**

Catch-22 (Wikipedia)

Een catch-22 is een paradoxale situatie waarin het onmogelijk is om een gewenste uitkomst te bereiken doordat de 'regels' dat vanwege tegenstrijdigheden niet toelaten.[1] De term is afkomstig uit de roman Catch-22 van Joseph Heller, waarin een algemene situatie wordt beschreven waarin een individu twee acties dient te verwezenlijken die wederzijds afhankelijk zijn van de andere actie, die als eerste dient te zijn voltooid.

In het boek van Heller probeert Yossarian, een militair van de luchtmacht, onder gevaarlijke gevechtsmissies uit te komen door zichzelf krankzinnig te laten verklaren. De behandelend arts vindt het echter heel verstandig, dat Yossarian onder de missies probeert uit te komen door zichzelf krankzinnig te laten verklaren en acht daarmee bewezen dat Yossarian niet krankzinnig is, maar juist heel verstandig. De arts verklaart hem volledig gezond wat tot gevolg heeft dat Yossarian gevaarlijke gevechtsmissies moet blijven vliegen.

Een ander voorbeeld van deze situatie komt naar voren bij het zoeken van een baan. Een catch-22-situatie ontstaat als men zonder werkervaring geen baan kan krijgen, maar men zonder baan geen werkervaring kan opdoen. In de Nederlandse taal wordt dit ook vaak het kip-en-eiprobleem genoemd.

Een catch-22-situatie lijkt op een vicieuze cirkel. Bij een catch-22-situatie is er echter sprake van een status quo, terwijl er bij een vicieuze cirkel een neerwaartse spiraal is en bij een virtueuze cirkel een opwaartse spiraal.

*

"het zinloze geweld"

Ook deze vastgeroeste uitdrukking is volksverlakkerij. Wat dat geweld IS NIET ZINLOOS. Integendeel: het kadert perfect in de klassieke veroverings-strategie van de islam. Eerst de bestaande samenleving destabiliseren en zoveel mogelijk verstoren om die dan als de gelegenheid zich voordoet, helemaal in te palmen onder het voorwendsel dart daar waar de islam aan de macht is, er zogezegd vrede heerst…. Dit, in tegenstelling tot de feiten! Zie IS….

De rellen in Brussel en straks ook in andere grootsteden, zijn gewoon ’n voorsmaakje voor wat er ons nog te wachten staat. Dat het intomen van die ‘gamins’ (jongeren) een vicieuze corkel zou zijn, is alleen omdat er al te lankmoedig wordt opgetreden. Zelfs een ijzeren hand in een fluwelen handschoen baat niet tegen de islam.

Hoog tijd volgens mij en alle Burgers metgezond boerenverstand, dat er hardhandig wordt opgetreden. De vermeende daders (meervoud) met heel het gezin, met grootouders, nonkels en tantes oppakken, liefst met zoveel mogelijk tam-tam en camera’s van de Internationale Pers en, demonstratief in de boeien, op het eerste gereedste vlieguig zetten naar het land van herkomst.

Een of twee voorbeelden zouden volstaan om te tonen wie er de baas is..

Daar moet niet lang over gezapzeverd worden. Vijf minuten politieke moed in De Kamers volstaat. Plus per vlucht een 20-tal tot de tanden gewapende Para’s…

*

’s Nachts was het crapuul al de baas in Brussel. Nu overdag ook.

Dat zijn niet mijn woorden, maa die van ’n gewone (Vlaamstalige) Brusselaar. Om over na te denken ’s nachts als U niet in slaap geraakt.

En dat danken wij NIET de koekoek, maar PSS’ers als Fluppe Moustasche, de ideoloog van de PS en graaier Yvan Mayeur en anderen, die zich rijk konden stelen bij de Kas der Brusselse Daklozen…

*

(Hemelreiker)