15-11-17

4346

 

 O U V E T U R E  

OPUs B A R D O L LI N O

(A N DANTE)

Zoals het spreekwoord zegt, dat het venijn gewoonlijk in het staartje zit, zwaait ook de schorpioen met dat lichaamsdeel dat hel wereldberoemd maakt. Slangen daarentegen, vechten met de blik en de tong vooruit. Dat is al erg genoeg. Maar migranten die zich niet als gasten in andermans huis maar als veroveraars gedragen, zijn net schorpioenen. Vriendelijk in Uw gezicht, tot ze kans zien U met een zwaai van dat achterdeel U en Uw hele Beschaving naar de andere wereld te helpen.

Vreemdelingehaat werkt in twee richtingen. Maar de oorspronkelijke richting van de gasten jegens hun gastheren wordt gewoon verdonkermaand. Zodat alleen de reactie hierop, het verweer, in beeld mag komen. Dat is niet alleen stigmatiserend, maar vooral wraakroepend.

En de teller loopt!

Meer woorden maak ik daaraan niet vuil. Ook BDW zal deze bladzijde wel vlug omslaan. Geteld, gewogen en te licht bevonden.

Of, om net als Joëlleke in Bijbelse termen te spreken: Mane, Tekel, Phares

*

Krenk uw burgers niet langer, maar sluit ze in uw armen

*

Zaterdag wordt Bart De Wever voor de vijfde keer N-VA-voorzitter. Een goed moment, vond Joël De Ceulaer, voor een actuele doorlichting van zijn politieke persoonlijkheid. Hij ging praten met vriend en vijand en brengt in briefvorm verslag uit van zijn zoektocht. In deze vierde en laatste brief zoomt hij in op de relatie van De Wever met de Berbers in zijn stad, want die is duidelijk voor verbetering vatbaar.

*

Beste Bart De Wever,

 

Het is om te zeggen dat ik de haan al twee keer heb horen kraaien – en dat ik hoop dat de derde keer ons bespaard mag blijven. Een rare evangelische beeldspraak in een brief die over uw relatie met moslims gaat, maar zo ben ik tenminste zeker dat u precies begrijpt wat ik bedoel. Zoals Petrus destijds Jezus driemaal verloochende, zo bent u al twee keer een belofte aan de Marokkaanse gemeenschap niet nagekomen. U weet niet waarover ik het heb? Sta me toe dat ik uw geheugen even opfris.

 

Twee jaar geleden, op donderdag 2 april 2015, zat u met Etienne Vermeersch bij Lieven Van Gils, die toen nog Reyers laat presenteerde op Canvas. Aanleiding was de uitspraak die u had gedaan in Terzake, over hoe de Berbers in uw stad een gesloten groep vormen, met een – volgens u – zwak georganiseerde islam, en zeer vatbaar zijn voor salafistische stromingen en dus ook radicalisering.

 

ETIENNE VERMEERSCH, FILOSOOF

*

Vermeersch vond dat u dat niet had mogen zeggen. “Het is misschien wel juist”, vertelde hij mij toen ik hem opzocht om hierop nog eens terug te blikken. “Een socioloog zou die uitspraken over Berbers gerust mogen doen. Maar een burgemeester niet, want het is krenkend. Daarmee stoot hij een deel van zijn burgers voor het hoofd, wat niet goed is.”

 

Vermeersch kent behoorlijk wat mensen uit die gemeenschap, legde hij uit. “Die mensen hebben een bijzonder rijke cultuur. Daarom heb ik De Wever tijdens die uitzending van Reyers laat aangeraden om in Antwerpen een centrum voor de …

Imazighen-cultuur (****)

…op te richten, met onder meer een museum. Ik heb hem zelfs gezegd dat ik heel wat mensen ken die hem daarbij kunnen adviseren, en dat ik hem die namen kon bezorgen. Dat vond hij zeer interessant, zei hij. Hij ging er eens over nadenken. Maar ik heb er niets meer van gehoord.”

 

De haan kraaide ten tweeden male toen u op vrijdag 15 mei 2015 voor Maghreb TV, te vinden op YouTube, geïnterviewd werd door…

de Antwerpse imam

Nordine Taouil.

De aanleiding was ook toen uw sermoen over de Berbers, dat volgens Taouil inderdaad veel mensen had gekwetst. Toen hij verwees naar de gewoonte van de drie Amerikaanse presidenten vóór Trump – Clinton, Bush en Obama – om elk jaar een iftar te organiseren in het Witte Huis, om samen met een moslimdelegatie de islamitische vasten te breken. Was het geen idee, vroeg Taouil, om dat ook in het Antwerpse stadhuis te doen? U knikte beleefd en zei dat u erover zou nadenken. “Ik zal uw suggestie zeker bekijken.”

Maar opnieuw bleef uw belofte zonder gevolg. Dat wil zeggen: er gebeurde niets.

Een vriend van de joden

Nu weet ik niet of een iftar in het Antwerpse stadhuis wel zo’n goed idee zou zijn, gelet op de neutraliteit die de overheid in ons land beweert te moeten handhaven. Maar dat u nog werk hebt aan uw relaties met de moslims in Vlaanderen, en dan vooral de moslims in uw stad, staat buiten kijf. Omdat ik zelf weinig recht van spreken heb, ben ik daarover gaan praten met …

Ali Kaddouri

… en

Brahim Bairi,…

…twee geëngageerde Antwerpenaren met Berberse roots, die al vaak bij u over de vloer geweest zijn.

Maar voor ik hen het woord geef, ga ik terug naar uw relatie met de joodse gemeenschap. Die begon ook op een ongelukkige manier. Eind oktober 2007 noemde u de excuses van Antwerps burgemeester Patrick Janssens (sp.a) aan de joodse gemeenschap in zijn stad “gratuit”. Janssens had zich verontschuldigd omdat het Antwerpse stadsbestuur tijdens de Tweede Wereldoorlog mee verantwoordelijk was voor de jodenvervolging.

 

MICHAEL FREILICH, JOODS ACTUEEL

*

Twee dagen later slikte u die woorden in en ging u door het stof. “Ik reageerde zoals ik gebekt ben, en zocht gewoontegetrouw de controverse op”, schreef u in een opiniestuk dat toen zowel in de “voormalige” als in de “zogenaamde” kwaliteitskrant verscheen, in De Standaard én De Morgen. Tussen haakjes: u had eerder al op joodse tenen getrapt, in maart 2005, toen u in De Standaard poneerde dat de Holocaust, zoals historicus Norman Finkelstein schrijft in De Holocaust-industrie, wordt gebruikt om er voordeel uit te halen.

 

Gelukkig bent u zeer goed bevriend met de joods-Antwerpse politicus André Gantman, vroeger een liberaal, vandaag bij N-VA. Hij bracht u eind 2007 in contact met mensen van Joods Actueel en het Forum der Joodse Organisaties. En dat werd het begin van een heel mooie vriendschap, aldus Michael Freilich.

 

“Wij hebben Bart De Wever toen onder meer in contact gebracht met een man die het concentratiekamp had overleefd omdat hij zo mooi kon zingen”, vertelde Freilich. “De Duitsers hielden hem in leven omdat ze hem graag hoorden. Die ontmoeting heeft toen een kanteling teweeggebracht bij de burgemeester. We hebben onze meningsverschillen nog, onder andere over het verbod op de koosjere slacht, maar na dat moeizame begin is hij een vriend van de joodse gemeenschap geworden. ‘De deur van het stadhuis staat altijd voor u open’, zei De Wever na zijn aantreden. En zo ervaren wij dat ook.”

 

Ik heb Freilich gevraagd of hij een advies heeft voor Antwerpenaren in de islamitische gemeenschap. “Ik zou hen aanraden om de burgemeester de hand te reiken”, zei hij. “Ga met hem praten, nodig hem regelmatig uit, werk aan een duurzame relatie. Ik denk dat mijn moslimvrienden in Antwerpen nog niet goed genoeg georganiseerd zijn.”

 

Een heel andere Jos

Goed. Dan neem ik u nu graag mee, mijnheer De Wever, naar mijn ontmoeting met Ali Kaddouri en Brahim Bairi, twee van uw sympathieke en hardwerkende stadsgenoten met wie ik twee weken geleden de hele avond thee heb gedronken. U kent hen goed, want zij zijn betrokken bij de zogenoemde Zuidwerking van de stad Antwerpen – een vorm van stedelijke ontwikkelingssamenwerking die zich richt op de dorpen in Marokko waar Marokkaanse Antwerpenaren hun roots hebben.

 

“Onze eerste afspraak met De Wever stond gepland in maart 2015”, vertelde Kaddouri mij. “We hadden een goede verstandhouding met het vorige stadsbestuur, en wilden eens poolshoogte gaan nemen of we die dialoog konden voortzetten. Maar omdat De Wever toen net die uitspraak over de Berbers deed, hebben wij die afgelast. Drie weken later kregen we een mail met de uitnodiging om toch eens langs te komen. Sindsdien hebben wij de burgemeester al verschillende keren ontmoet. Ik denk dat wij de Berbers zijn die hij het vaakst ziet.”

 

Volgens Kaddouri hebt u tijdens uw eerste ontmoeting duidelijk gemaakt dat het niet uw bedoeling was om iemand te kwetsen. “Maar hij vond wel dat we iets moeten doen aan de problemen in de gemeenschap”, aldus Kaddouri. “Aan de grote schooluitval, de drugs, de radicalisering – hij nam geen blad voor de mond en vroeg of wij hem daarin volgden. Wij vonden het goed dat hij dat zei, want ook wij willen die problemen aanpakken. We hebben ook andere problemen op tafel gelegd: discriminatie, racisme bij de politie, het Offerfeest en noem maar op. Toen wij hem vroegen of hij de bouw van een grote moskee in Antwerpen wilde steunen, heeft hij dat bevestigd. Als dat kon helpen om vooruitgang te boeken, dan was hij bereid om die stap te zetten. Dat is goed. Helaas is er sindsdien niet veel gebeurd.”

 

Antwerpen heeft nog altijd geen moskeebeleid, legde Kaddouri uit. “Er zijn nog maar drie moskeeën in Antwerpen erkend. Twintig dossiers wachten op erkenning, maar die zitten allemaal vast bij minister Liesbeth Homans, toch een partijgenote van De Wever. Daardoor hebben die moskeeën geen geld, en kunnen ze geen degelijk opgeleide imam van bij ons in dienst nemen. Ze moeten hun toevlucht nemen tot gelukszoekers, importimams die geen enkele affiniteit hebben met de Antwerpse gemeenschap en de plaatselijke cultuur, maar die blij zijn met een paar honderd euro per maand – dat halen de leden van de moskee dan zelf op.”

 

Als het u menens is met de strijd tegen de radicalisering, mijnheer De Wever, dan is dat moskeebeleid een topprioriteit, heb ik mij laten uitleggen door Kaddouri. “Jongeren vallen in slaap in de moskee, omdat ze geen woord begrijpen van wat de imam zegt. En de imam begrijpt niets van de leefwereld van die jongeren. En zo blijven jongeren van de derde en vierde generatie weg uit de moskee, met alle gevolgen van dien. Jongeren die dikwijls op zoek zijn naar een identiteit, zonder job, en die nog worden geviseerd door de politie, voelen zich niet thuis in de samenleving. Zo kan het uiteindelijk ontsporen. Het politieke discours speelt daarin ook mee.”

 

Brahim Bairi vraagt zich af waarom moslims hier zo moeten vechten voor hun rechten. “De islam is in 1974 erkend, maar toch is er nog altijd die grote terughoudendheid. Die de problemen alleen maar verergert. Dat begrijp ik niet.”

 

Hoe belangrijk het discours van politici is, ondervond Bairi toen hij zelf nog een jonge snaak was, na Zwarte Zondag in 1991. “Jarenlang hadden mijn ouders met hun gezin in vrede samengeleefd met Jos naast de deur. Altijd vriendelijk, nooit een probleem. Maar na 1991 was alles onze schuld, lag alles aan de vreemdelingen. De Jos van vroeger was ineens een heel andere Jos geworden.”

 

Vaker naar de moskee

U hebt zelf ooit gezegd, mijnheer De Wever, en ik citeer u, dat “de optelsom van heel veel negatieve ervaringen" maakt dat je “naar een cultuur van wantrouwen” gaat. U had het dan over de stamboomvlaming die na “negatieve ervaringen” met “slecht geïntegreerde” migranten racistisch wordt en begint te discrimineren. Als u dat gelooft, denkt u dan niet dat het omgekeerde ook mogelijk is, dat jonge Vlamingen met een migratieachtergrond na een optelsom van negatieve ervaringen ook achterdochtig worden?

 

ALI KADDOURI, ANTWERPENAAR

“Mijn kinderen gingen tot voor kort naar dezelfde school als die van Bart De Wever”, vertelde Brahim Bairi mij. “Ik kwam zijn vrouw regelmatig tegen aan de schoolpoort, en dat contact was altijd zeer aangenaam. Maar ik zou de burgemeester eens willen vragen of hij oprecht gelooft dat onze kinderen later dezelfde kansen zullen hebben. Ik nodig hem nu al uit om nog eens samen te komen als onze kinderen afgestudeerd zijn. Gelijke kansen bestaan hier nog niet. Er is nog veel werk aan de winkel.”

 

Let wel, zowel Kaddouri als Bairi zijn zeer te spreken over de manier waarop u achter de schermen met hen omgaat. “De burgemeester is hoffelijk en oprecht betrokken, en petit comité gedraagt hij zich als een burgervader. Helaas doet hij dat niet in het openbaar. Al lijkt zijn toon de laatste tijd wat minder hard.”

 

Bairi gaf mij een voorbeeld. “Na de aanslagen in Brussel, in maart vorig jaar, hebben wij met een paar honderd Antwerpenaren, vooral moslims, een stille optocht gehouden naar de Groenplaats. Achteraf heeft de burgemeester ons laten weten dat hij dat zeer op prijs stelde. Maar in het openbaar heeft hij daar niets over gezegd. Dat is jammer.”

En dan is er nog die iftar. Behalve Nordine Taouil wil niemand dat u de vasten breekt in het stadhuis, maar u zou toch beter een voorbeeld nemen aan uw minister-president Geert Bourgeois (N-VA), die dat al wel in het openbaar heeft gedaan, voor de camera’s, en met een toespraak waarin hij benadrukte dat moslims er in Vlaanderen gewoon bij horen.

 

Voor zover ik dat heb kunnen nagaan, mijnheer De Wever, hebt u tot dusver twee keer een iftar bijgewoond. Eén keer in de Roma, in 2015, waar behalve een verslaggever van Gazet van Antwerpen toen geen pers aanwezig was. En één keer eerder dit jaar, in een soort carwash annex garage waarvan de eigenaar elk jaar een iftar organiseert voor de minderbedeelden. Bairi en Kaddouri waren ook twee keer van de partij. “Dat zou Bart De Wever veel vaker moeten doen”, zei Kaddouri. “Als ik burgemeester was, zou ik elke maand een moskee, kerk of synagoge bezoeken.”

 

Het kostbare weefsel

Mag ik mij bij dat voorstel van Kaddouri aansluiten, mijnheer De Wever? Zou het geen idee zijn mocht u aan een betere verstandhouding werken met de moslims in uw stad? Zij zijn per slot van rekening uw bondgenoten in de strijd tegen radicalisering en ander onheil. Ga wat vaker met die mensen praten. Volgens Bairi moet u een voorbeeld nemen aan de Mechelse burgemeester Bart Somers (Open Vld). “Die heeft de stap gezet. Het is een moeilijke stap, maar hij heeft nu een goede relatie met alle gemeenschappen in zijn stad, in wederzijds respect en met veel waardering van iedereen. Die stap moet in Antwerpen nog worden gezet. Dat De Wever daartoe in staat moet zijn, bewijst zijn recente bezoek aan Marokko. Dat was een mooi signaal. Hij is de eerste burgemeester die een bezoek heeft gebracht aan de dorpen waar de roots van veel van zijn stadsgenoten liggen.”

 

U hoort het, mijnheer De Wever, alles is nog niet verloren. U zou in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 het kostbare Antwerpse weefsel een grote dienst bewijzen als u openlijk en onbeschroomd de banden zou aanhalen met mensen zoals Bairi en Kaddouri. Als u luidop zou zeggen dat 't Stad van iedereen is. Als u de politieke polarisering niet meer zou laten ontsporen in de polarisering tussen bevolkingsgroepen, want niets is nefaster dan dat. Op 22 mei 2006 schreef u nota bene zélf in De Morgen: “Polarisering voedt alleen de uitersten, en vernietigt de democratie.”

 

Bairi stipte nog iets cruciaals aan. “Mijn vader heeft hier 40 jaar gewerkt”, zei hij. “Je zou kunnen zeggen dat zijn generatie economisch werd uitgebuit. Wel, de volgende generaties worden politiek uitgebuit. Wij worden gebruikt om electoraal te scoren. Wij zijn niet perfect, dat weten we, maar we willen geen politiek kanonnenvlees zijn, zoals de Marokkaanse soldaten kanonnenvlees waren in de Tweede Wereldoorlog. Een gemeenschap moet toch geen holocaust meemaken alvorens ze recht heeft op respect? Bart De Wever zou de politieke moed moeten hebben om daar tegenin te gaan.”

 

Ik denk dat Bairi gelijk heeft. Vroeger, toen u als dwarse en eenzame conservatief het politieke forum betrad, leed u niet aan electorale behaagzucht, en durfde u tegen de tijdgeest in te gaan. Tijd om die houding nieuw leven in te blazen.

 

En als u mijn raad niet volgt, volg dan die van Etienne Vermeersch, nochtans een van de felste islamcritici van Vlaanderen en een man naar wie u zeker erg opkijkt. Krenk uw burgers niet langer, mijnheer De Wever, maar sluit ze in uw armen.

 

Op deze ronduit melige, maar oprecht constructieve noot sluit ik mijn brievenmarathon af. Het was mij een groot genoegen. Ik dank u voor uw aandacht.

Met beleefde groet,

Joël De Ceulaer

*

(****) Imazighen-cultuur:

 

*

wie in deze afbeelding ’n gelijkenis ziet met de zespuntige ster van het Volk van Israël, die mag het zeggen

*

Een wel zeer individuele expressie van een aller individueelste emotie is volgens mij, dat het Ondermaanse de Geest opvangt van Hierboven, maar dat de Geest van het Ondermaanse ook terug gekaatst wordt naar Boven…

Christenen noemen dat ‘In de Naam vaqn de Vader, en de Zoon en de H. Geest’. Drie variaties op hetzelfde thema.: eerbied voor de Natuur, waaruit alle leven voortkomt….

Dat heeft helemaal niets te zien met… maanziekte!

*.

Bron & Link

https://www.demorgen.be/politiek/krenk-uw-burgers-niet-la...

*

T E   O N T H O U D E N

OP ONZE VASTE SCHIJF

*

Babbelen met Slinxen is, net als babbelen met is-lammerds, altijd een hachelijke bedoening. Die pakken de katten altijd bij de staart en zijn dan verwonderd dat die zich omdraaien en terug krabben.

Stel U gewoon even voor dat een groep Catalanen of Vlamingen , op de vlucht voor de EY*dictatuurn uitwijkt naar Marokko en daar de Wetten wil naar hun hand zetten. Lang zou daar niet over gepraat worden, maar de koppen zouden rollen…

Waarom laten de Vlamingen dan het omgekeerde toe? .

Vandaag lijkt het wel onmogelijk om de klok terug te draaien in een soort ‘Reconquista’’, een Kruistocht om het eigen land terug te heroveren. Maar is het dan nodig te overwinnen, om spijts alles voort te proberen?

Ik ben geen ecologist, maar als de natuur geschonden wordt, is het een Wet van Meden en Perzen, dat de Natuur vroeg of laat zichzelf opnieuw uitvindt.

(Hemelreiker)

 

4345

 

O U V E R T U R E  

OPUs B A R D O L LI N O

(A N DANTE)

In deze 3de van de vier Open Brieven, zit in de eerste zin, het Ceulelaereke er (met opzet?) kilometers ver naast. De slogan van Het Vlaams Belang is NIET ‘Eigen Volk’, maar ’Eigen Volk Eerst’. Wat een wereld van verschil is. Eigen volk eerst is wat het zegt. Het eigen volk op de eerste plaats. Anderen komen pas daarna, achteraan. In, bijvoorbeeld, de zorgsector. In de tewerkstelling. Op het politiek vlak. Vooral dat laatste. Anders nemen die al gauw het voortouw, zoals bij de burgemeester van grootsteden bij de Noorderburen. Van Burgemeester rnaar Minister, en van Minister naar Pacha, Kalief of Sultan. Met, voor wie dat overleefd heeft, Het Eigen Volk laatst….

Wie dat anders zegt, heeft loense bijbedoelingen!

Duizend en één Nacht aan de Beurs in Bruxellabad

*

Als hete Schotse Scheve en Slinxe gedachtengoed al ooit eens zo duidelijk in zijn kaarten heeft laten kijken, is het wel over de heerlijke zaligmakende immigratie, door die éne mening, de hunne, voor elk levend wezen als dogma naar voor te schuiven. Stelt zich alleen de vraag voor wie die heerlijkheid geldt. Toch niet voor het lijdende Eigen Volk. In geen enkel geval niet. De discussie kan, volgens De Ceukelare, pas starten als iedereen de (wilde) immigrante aanvaardt, toejuicht en verheerlijkt.

Llint mij een beetje Stalinistisch, ja zelfs Hitleriaans!

Daarmee is alles gezegd. Dat BDW zó stom is, zou ik wel eens willen zien. Doen alsof is een beter idee.

Hier past het om de woorden van de andere ‘club’ te citeren waarvan BDW niet wil weten. Die zeggen dat er alleen naar hen, het VB, geluisterd wordt, als ze er zo brutaal mogelijk tegen aan gaan. Wie daarover minstens niet wil nadenken, bewijst van slechte wil te zijn. Die dan verkiest dat de Vlaams Nationalist braaf biddend voor de poort blijft staan.

En van wie zou men doe brutaliteit geleerd hebben? De Gentse Roden drukten dat kort en krachtg zo uit (ik val in herhaling): je moet miene kameroad zijn, of ‘k sloan up joen tote’ – een doorslaand argument waarmee ze toen nog succes boekten ook.

En neen, Ceukeleurke, de Vlaming is geen Catalaan, geen Rus, geen Duits en geen Fransman: de Vlaming is Vlaming dien God hemVlaming schiep. De denkt te doet zoals Vlamingen doen. Wees dus gerust, ook voor BDW is dat geen nieuws. Hij kent zijn Pappenheimers als geen ander. Hij weet dus zeer goed, dat de hardliners van het VB al vele jaren van onderen uit de federale dans leiden. Was er geen VB geweest, dan zou er niet eens een andere mening bestaan hebben dan die van het Ceukeleurke… Knikken, zwijgen, en vuisten maken alleen in de broekzakken. Tot De Muren vallen…

Maakt dat ondertussen een samenleving gelukkig en welvarend?

Als BDW het gepresteerd heeft om te staan waar hij staat, heeft hij dat in hoofdzaak te danken aan die hardliners. En ook ’n beetje aan zijn eigen politiek talent. Plus est en Vous.

**

*

BRIEVEN AAN DE WEVER

 

 

 

Die 'club' van u, mijnheer De Wever, lijkt toch een beetje op dat 'eigen volk'

Vandaag, in zijn derde brief, vraagt hij De Wever wat nu precies het verschil is tussen de N-VA en Vlaams Belang, en wie er bij die ‘club’ hoort, waar N-VA het altijd over heeft.

*

Beste Bart De Wever,

 

Het is met respect dat ik bij het begin van deze brief naar uw vader verwijs, want het compliment is gemeend. U hebt gepresteerd wat hij eerder op kleine schaal had gedaan: het Vlaams-nationalisme weggerukt uit de handen van extremisten. Het is uw broer Bruno, historicus aan de UGent, die mij vorig jaar in een interview uitlegde hoe dat in zijn werk ging.

 

Als tiener ging uw broer nog mee betogen voor amnestie. “Het idee was dat de Vlaamse collaborateurs geen enkele schuld trof”, vertelde hij. “Wij wilden dat schuld en boete volledig werden uitgewist.” Hij was lid van het VNJ, het Vlaams Nationaal Jeugdverbond. “Een anti-Belgische, nationalistische en extreemrechtse jeugdbeweging” noemde hij dat. “De groep waartoe ik behoorde, in Kontich, is afgesplitst om een nog extremere groep te vormen: het Algemeen Vlaams Nationaal Jeugdverbond. Dat AVNJ greep terug naar de vooroorlogse jeugdbeweging.”

 

Of dat AVNJ neonazistisch was, vroeg ik uw broer. “Ja, die beweging bevond zich in het neonazistische milieu”, antwoordde hij. “Dat klinkt zwaar, want mijn leiders en vrienden bij het AVNJ waren de kwaadsten niet. Maar wij gingen op kamp naar Duitsland, met de Wiking Jugend, en dat waren regelrechte neonazi’s.” En nu komt het. Uw broer: “Toen mijn vader dat in de gaten kreeg, heeft hij ervoor gezorgd dat die AVNJ-groep terug aansluiting vond bij het VNJ. Hij heeft zich daarvoor persoonlijk geëngageerd en dat is hem ook gelukt.”

 

Iets vergelijkbaars, maar dan op grotere schaal, hebt u gedaan, mijnheer De Wever. In de jaren negentig werd het Vlaams-nationalisme gekaapt door het Vlaams Blok. In 2004 werd die partij zelfs de grootste in het Vlaams Parlement.

*

In 2006 – u was twee jaar voorzitter, de N-VA overleefde dankzij het kartel met CD&V – vroeg ik u wat u vond van Vlamingen die een afkeer hebben van de Vlaamse identiteit. U zuchtte en zei: “Dat is het drama van de laatste twintig jaar. Door de opmars van Vlaams Belang willen veel mensen niets meer met het Vlaams-nationalisme te maken hebben. Zover is het gekomen. Dat is voor mij natuurlijk een benepen positie om te werken. Maar ik heb geen keuze. Ik zal in deze strijd desnoods ten onder moeten gaan.”

 

Het was Stalingrad geworden, zei u, met een verwijzing naar de beslissende veldslag van WO II. “Dat gevoel heb ik als voorzitter van de N-VA. Ik ben de commandant van de Russen in Stalingrad. En ik moet mij staande houden tegen de overmacht van het Vlaams Belang. Ik kan alleen maar hopen dat mijn strijd ook afloopt zoals in Stalingrad, met een overwinning voor de Russen. Achteruitgaan is geen optie. Het is winnen of sterven.”

 

U hebt, tot nader order in elk geval, gewonnen. Dat is mede het resultaat van het cordon sanitaire: VB-kiezers die niet voor een oppositiepartij wilden blíjven stemmen, werden door dat cordon wellicht wat afgemat. Maar, eerlijk is eerlijk, het is ook uw verdienste, want vóór u is geen enkele politicus erin geslaagd om de VB-kiezer op andere electorale gedachten te brengen. Daarvoor verdient u krediet.

 

Maar hoe hard verschilt uw discours van dat van Vlaams Belang? Bent u niet een tikje te mild voor de racistische kiezer? En is uw inclusieve nationalisme echt zo inclusief?

 

Geen klik met het Blok

**

*

Sta me toe dat ik eerst een andere vraag behandel: gaat u ooit het cordon sanitaire doorbreken? De kwestie zal steeds prangender worden naarmate de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 dichterbij komen. Wat als andere partijen de N-VA aan de kant willen duwen, en u met de hulp van Vlaams Belang toch een coalitie op de been zou kunnen brengen? Zult u dan toehappen? Ook in Antwerpen? Als Wouter Van Besien en Kris Peeters u dreigen te onttronen, gaat u dan praten met Filip Dewinter?

 

Die vraag durf ik nu al te beantwoorden: nee. U bent zogezegd een tegenstander van het cordon sanitaire, maar u zult het wél blijven eerbiedigen. Zeker in Antwerpen. Ik laat mij vertellen dat u Dewinter nog meer haat dan Bert Anciaux – en dat wil wat zeggen.

 

Ooit zat u met hem aan tafel, dat is bekend. In 2003, toen uw partij verschrompeld was tot die ene Kamerzetel van Geert Bourgeois, hebt u een paar gesprekken gevoerd met Dewinter, Frank Vanhecke en Gerolf Annemans. Zoals u toen met iedereen praatte, ook met Open Vld en CD&V. Maar met het Vlaams Blok is er nooit een echte klik geweest, wel integendeel: u hebt zich altijd van die partij en haar satellieten gedistantieerd.

 

Dat was in uw studententijd al zo. “Van het Vlaams Blok moest De Wever niets weten”, vertelde Alain Mouton, uw oude makker bij het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond, mij. “Het Vlaams Blok rekruteerde bij het NSV, de Nationalistische Studenten Vereniging, en daar wilde het KVHV niets mee te maken hebben. Ik weet nog dat Koen Kennis, die vandaag schepen is in Antwerpen, als KVHV-preses altijd wilde dat wij ons gedeisd hielden als het NSV in de clinch ging met linkse tegenbetogers.”

 

LOUIS VOS, HISTORICUS KU LEUVEN

Mouton is niet de enige die zich eraan ergert als u in de zak van het Vlaams Blok wordt gestoken. Ook Louis Vos, uw oud-promotor, en Etienne Vermeersch, die morgen in mijn laatste brief aan het woord komt, kunnen niet aanvaarden dat sommigen u weleens een racist of fascist durven te noemen. “Dat ergert mij enorm”, vertelde Vos mij toen ik met hem koffie zat te drinken in Leuven. “Ik denk niet dat De Wever zich daardoor uit het lood laat slaan, want hij is zelf ook niet mals voor anderen, maar het is totaal oneerlijk. Dat hij de problemen van de multiculturele samenleving durft te benoemen, vind ik net moedig. Dat is geen reden om hem een racist te noemen.”

 

Ook Jan Jambon en Peter De Roover, vandaag boegbeelden van uw partij, hebben altijd afstand gehouden van Vlaams Blok/Belang. Zij waren het duo dat in de jaren negentig de Vlaamse Volksbeweging nieuw leven inblies, iets waarvoor u veel bewondering had. Als ze dat gewild hadden, zouden ze bij het Blok verkiesbare plaatsen hebben gekregen. Maar dat hébben ze nooit gewild. Zij zaten, en zitten, op uw lijn.

 

ICO MALY, CULTUURWETENSCHAPPER

Ook Ico Maly, cultuurwetenschapper aan de universiteit van Tilburg en auteur van N-VA. Analyse van een politieke ideologie, het meest kritische boek dat ooit over u en uw partij verscheen, steekt u niet in dezelfde zak als Vlaams Blok/ Belang. “De visie van De Wever op de natie als een levend organisme vind je terug bij iemand als Mussolini”, vertelde Maly mij toen ik hem interviewde. “Die visie past in een lange anti-verlichtingstraditie, waarbinnen ook het fascisme groeide. Maar De Wever is geen fascist, laat dat duidelijk zijn. Een centraal punt bij fascisme is een cultus van geweld, zoals het NSV dat vroeger deed. Dat heeft het KVHV bij mijn weten nooit gedaan, en de N-VA ook niet. Dat onderscheid is fundamenteel, dat moet je erkennen.”

 

De dader wordt vrijgepleit

Tot zover, mijnheer De Wever, het goede nieuws. Ico Maly is niet zo enthousiast als vele anderen over het feit dat u kiezers van Vlaams Belang heeft afgesnoept. “De N-VA-natie is inderdaad niet meer louter ingebed in ras of etnie”, aldus Maly. “Dat is, behalve de geweldloosheid, nog een cruciaal verschil met het fascisme. Maar de vraag of De Wever het cordon sanitaire al dan niet zou doorbreken, vind ik minder pertinent. Je kunt je beter afvragen of De Wever het cordon al niet doorbroken hééft.”

 

Maly verwijst naar het Front National in Frankrijk. “Is Marine Le Pen minder radicaal dan haar vader Jean-Marie, of heeft ze het radicale programma van haar vader aanvaardbaar gemaakt? De Wever zal expliciet racistische uitspraken vermijden. Hij zal nooit, zoals Dewinter, zeggen dat ‘de poen van ons pensioen in de pocket van Mohammed’ zit. Dat compliment gunnen we hem. Maar zijn idee over het migratiebeleid, het middenveld, de media, hoe alles en iedereen per se zijn agenda moet overnemen, van de pers tot een organisatie zoals Unia – dat is behoorlijk zorgwekkend.”

 

Wat mij vooral zorgen baart, is uw visie op racisme en discriminatie. Uw partijgenote Liesbeth Homans zegt graag dat racisme relatief is, maar wat weinigen beseffen, is dat u nog vérder gaat. Op een sluwe manier ontkent u eigenlijk dat racisme en discriminatie de bron van veel maatschappelijk onheil zijn. U deed dat het duidelijkst bij de lancering van een boek van politoloog Bilal Benyaich, op zaterdag 21 maart 2015 in het Antwerpse stadhuis. Die dag zette u het hele discours over racisme en discriminatie op zijn kop.

 

Vroeger, toen links nog de toon van het debat zette, werd racisme gezien als de oorzaak van veel problemen: discriminatie op de arbeidsvloer en op de huurmarkt, bijvoorbeeld. Gevolg: een gebrekkige sociaal-economische integratie. U hebt dat schema compleet omgedraaid. Racisme en discriminatie zijn voor u niet mede de oorzaak, maar het gevólg van een soms gebrekkige integratie – een culturele integratie, dan vooral.

 

In deze MeToo-tijden, mijnheer De Wever, zouden we dat ‘victim blaming’ noemen: racisme is niet de schuld van de daders, maar van de slachtoffers. U zult nu zeggen: nee, het is de schuld van het beleid dat jarenlang geen deftig integratiebeleid voerde, maar goed, u begrijpt wat ik bedoel – de dader zelf wordt de facto vrijgepleit. U hebt met die racistische Vlaming gedaan wat met de collaborateurs nooit is gelukt: u hebt hem amnestie verleend. De vroegere Vlaams Blok-kiezer die nu voor N-VA stemt, en in één moeite door alle Vlamingen die wel eens een racistische gedachte koesteren, hebben van u absolutie gekregen. U hebt, in de woorden van uw broer, schuld en boete uitgewist.

 

Het mysterie van de club

Maar nu kom ik bij de belangrijkste vraag die ik u vandaag wil stellen. Ik geef de vraag cadeau aan collega’s die u nog wel mogen interviewen: is uw nationalisme echt zo inclusief als u zegt? Uw punt is bekend. Vlaams Belang belijdt een etnisch, exclusief nationalisme: een buitenstaander kan geen lid worden van de club. N-VA belijdt een civiel, inclusief nationalisme: een buitenstaander kan wél lid worden van de club.

 

Het beeld van die ‘club’ duikt ook op bij uw partijgenoten. U vergelijkt dat soms met een voetbalploeg. In de kleedkamer doet iedereen zijn zin, op het veld moeten alle spelers de spelregels volgen, anders zal de ploeg nooit scoren. De vraag is wat u met die spelregels bedoelt, en ook: wat een mens moet doen om tot die club te mogen behoren?

 

Ik vermoed dat de Belgische grondwet en de wetten van het Belgische volk niet volstaan als spelregels, dat zou een al te liberale invulling van de club zijn – die definitie gebruikte zelfs Dyab Abou Jahjah vroeger. Op hetzelfde grondgebied wonen volstaat zéker niet – je moet niet alleen op het veld staan, je moet willen meespelen.

 

Hier geboren worden, dan? Nee, ook dat volstaat niet. Denk maar aan Fouad Belkacem, die volgens u vast niet tot de club behoort. Hij werd hier geboren, maar kreeg als baby de Marokkaanse nationaliteit en werd pas later ook Belg. Ik denk dat ik mag zeggen dat u hem liefst de Belgische nationaliteit zou afpakken en naar Marokko zou sturen. Omdat hij de wetten van het Belgische volk had overtreden? Nee, niet daarom. Want dat deden Marc Dutroux en Ronald Janssen ook. Op nogal fanatieke wijze.

 

Ja maar, zult u zeggen, Marc Dutroux en Ronald Janssen zitten dan ook in de gevangenis. En dat is waar. Maar ze zitten wel in ónze gevangenis, in de gevangenis van onze club, om uw beeldspraak te gebruiken. Dat is namelijk een van de spelregels: wie een andere speler vermoordt of verkracht, krijgt een rode kaart en moet in de cel. Hij mag dan niet meer meespelen, maar behoort toch nog bij de club. De club bouwt gevangenissen om stoute clubleden al dan niet tijdelijk op te sluiten. Wel een verschil met Fouad Belkacem, die u zelfs niet in de cel van uw eigen club wil.

 

U zegt? Zoek ik spijkers op laag water? Ik denk het niet. Ik denk dat hier de vinger op de wonde ligt. Die ‘club’ van u, mijnheer De Wever, lijkt toch een beetje op dat ‘eigen volk’ van Vlaams Belang: wie hier een stamboom heeft, hoort net iets meer en vanzelfsprekender bij de club dan iemand die ouderlijke of grootouderlijke roots heeft in de migratie.

 

ICO MALY, CULTUURWETENSCHAPPER

Jamaar, zult u zeggen, N-VA-kopstukken Zuhal Demir, Nabila Ait Daoud en Nadia Sminate hebben een migratieachtergrond en zitten zelfs mee in het bestuur van de club. En dat is juist. Maar hoort Dyab Abou Jahjah, ooit Vlaanderens publieke vijand nummer één met zijn Arabisch Europese Liga, bij de club? Rachida Lamrabet, die vragen heeft gesteld bij het boerkaverbod? Youssef Kobo, die door de N-VA-meute op sociale media zolang werd opgejaagd tot hij ontslagen werd? Horen zij ook bij de club?

 

Goh, dat hangt ervan af, hoor ik u denken. Willen zij wel deel uitmaken van de club? Wie mee voetbal wil spelen, moet een beetje zijn best doen. Wie onze normen en waarden verwerpt, mag toch niet verwachten dat het clubbestuur enthousiast is. Mja. Maar wat doet u dan met een stamboomvlaming die uw normen en waarden verwerpt? Wat als ik bijvoorbeeld zeg dat ik niet bij de club wil behoren? Wat als ik morgen het boerkaverbod veroordeel? Zoals Eva Brems dat destijds in het parlement deed, toen ze nog verkozene was voor Groen? U hoeft niet te antwoorden, hoor, want ik weet het al: Eva Brems en ik horen uiteraard bij de club. Ook als ik de Vlaamse identiteit verwerp, want dat dwarse is nu net zo typisch voor de Vlaamse identiteit, nietwaar?

 

Ik geef Ico Maly het laatste woord, want hij heeft hier – als geëngageerd lid van de club – grondig over nagedacht. “Ja, ik ken de redenering van De Wever”, antwoordde hij toen ik hem de clubvraag stelde. “Ik ken zijn verhaal van dat inclusieve nationalisme. En het klopt dat dat het klassieke bloed-en-bodem-nationalisme overstijgt. Maar het uitgangspunt dat de stamboomvlaming de echte drager is van de Vlaamse cultuur en sowieso meer rechten heeft, blijft wél bestaan. De Wever heeft het vaak over ‘internuptialiteit’ als streefdoel: echte integratie verloopt volgens hem via het interculturele huwelijksbed. Met andere woorden: de kindjes die ik als stamboomvlaming maak, zijn echtere leden van de club dan kindjes die twee Vlamingen met een migratieachtergrond maken. En zo komt etniciteit terug op het voorplan.”

 

Morgen, mijnheer De Wever, ga ik in op uw relatie met de islam, en breng ik verslag uit van gesprekken die ik heb gevoerd met een paar Marokkaanse Antwerpenaren.

Groeten van een clubgenoot,

Joël De Ceulaer

Bron & Link

https://www.demorgen.be/politiek/die-club-van-u-mijnheer-...

*

T E   O N T H O U D E N

OP ONZE VASTE SCHIJF

*

*

Immigranten met een migratie achtergrond tot in de elfendertigste generatie, (!) kunnen misschien wel Belg worden, maar Vlaming? Nogal wiedes. Dat ‘Belg’ zijn wordt ons vrijelijk toegewopen, gratis op de mpuw gespeld aan ons en aan iedereen die daar heil in ziet. Het is als een zotskap die wordt opgezet en die dan, mits goed versierd, goed opbrengt. Leefloon en zo. Tenminste, voor mensen met een migratie achtergrond. Wie hier geboren en getogen is, moet als Vlaming het maar zien te redden met een armzalig pensioentje. Te weinig om te overleven en teveel om er aan dood te gaan.

 

Een terugblik in de Geschiedenis.

 

Jacob Van Artevelde, ’n Gentenaar die er waarschijnlijk geen punt van maakte als Vlaming te worden aangesproken omdat eenieder toen wist dat ij Vlaming was (Coburgia was toen nog niet uitgevonden), heeft het toendertijd aan den lijve ondervonden. Meer zelfs, hij heeft het met zijn leven bekocht, want vermoord door het gepeupel vlak bij zijn eigen (achter)deur. Uit de gratie geraakt, omdat hij onvoldoende gezorgd had voor het ‘eigen volk’. Als historicus zal BD wel niet in dezelfde val lopen. O het even: een standbeeld krijgt die toch!

Een vroege oud-neonazi?

*

Kijk, dat is het verschil met alle andere politiekers. BDW kent het ware verhaal, hij is er zelfs - cum laude – in gespecialiseerd.

En wat ik effenaf vals vind aan het Ceekeleirke, is dat hij de vroeg gestorven Vader De Wever wel degelijk te berde brengt, maar bedremmeld zwijgt over diens grafsteen. Waarop in voldoende grote letters geboekstaafd staat “AVV-VVK’. En dat nog wel in kruisvorm. Zijn de tijden enigszins veranderd, de realistische Vlaming is dat niet. Om het even tot welke ‘club’ hij behoort. Het wordt alleen hoog tijd, dat Slinx dat begint in te zien. Het gaat tenslotte ook om HUN welvaart!

*

(Hemelreiker)

 

14-11-17

4344

 

 

O U V E R T U R E  

OPUs B A R D O L LI N O

(A N DANTE)

Het is mij dan ook deze keer weer een bijzondere eer en een grot genoegen aan de geachte lezer van onderhavig nederig ‘kolommetje’ een Grote Meneer te mogen voor het voetlicht brengen. Historici en historici, dat zijn er twee: U moet ze maar weten uit elkaar te houden.

*

Als de olifant de passie preekt, boer let dan op Uw ganzen. Dat is een spreekwoord op het lijf geschreven van Haantje-de-Voorste Joël de Ceu-ke-leure ku.

*

Die smijt in een paar dagen tijd voor de tweede keer met dozijnen bloempotten naar de kop van De Wever. Het zijn 2de hands bloempotten, hoe raar ook, gevuld met verwekte rode slinger-hangrozen waar er meer doornen in steken dan bloemblaadjes in de verwelkte rozenknoppen.

Even niet denken aan de gelijkenis met het wegterende socialisme….

Denk liever aan de komende vrije val van hun Groten-Rode entente cordiale…

*

Wat echt aanslaat in dit artikel (deze column?) is, dat Den Cleynen Toebackzak terug wil naar de grotbewoners uit de oertijd, om het socialisme te promoten. Wist U dat deze zo geweldig verzot was op het symbolisme?

Och, veel woorden maken we er hier niet aan vuil. Ze zijn zò al smerig genoeg. Dat deed Joëlleke Suikerbilleke in onze plaats. Rijmen en dichten zonder zijn g.t op te lichten. Riekte gij dat ook?

*

BRIEVEN AAN DE WEVER

*

Uw empathie is toch vooral bestemd voor wie sterk op u lijkt, mijnheer De Wever

Aanstaande zaterdag wordt Bart De Wever voor de vijfde keer N-VA-voorzitter. Een goed moment, vond Joël De Ceulaer, voor een actuele doorlichting van het fenomeen dat De Wever onmiskenbaar is. Hij ging praten met vriend en vijand en brengt in vier open brieven verslag uit van zijn zoektocht. Vandaag neemt hij ons mee naar het einde van de 18de eeuw, waar de wortels liggen van de ideologie en het wereldbeeld van De Wever.

*

Beste Bart De Wever,

Soms is de actualiteit echt een cadeau. Een mens hoefde de voorbije weken geen dikke boeken te lezen om kennis te maken met de kern van uw politieke wereldbeeld. Af en toe naar het nieuws kijken volstond. De begeestering waarmee u en uw partijgenoten de Catalaanse kwestie beleefden, zei genoeg. Van Sander Loones tot Theo Francken: terwijl ze Carles Puigdemont en de zijnen verdedigden, hoorde ik hun harten bonzen tot in de huiskamer. De Catalaanse strijd roept anno 2017, terwijl uw communautaire project in de koelkast zit, meer emoties op dan het Vlaams-nationalisme.

 

U kent die emoties natuurlijk als geen ander. In het begin van de jaren 90, toen u nog geschiedenis studeerde, geloofde u dat het voor altijd zou ophouden met regenen de dag dat Vlaanderen onafhankelijk werd. Dat zeg ik niet, dat zegt Alain Mouton, die toen met u in het KVHV zat, het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond. "De Wever was in de eerste plaats een bevlogen Vlaams-nationalist", zegt Mouton. "Er werd in die tijd nog betoogd voor amnestie voor collaborateurs. Het trauma van de repressie was nog niet verwerkt. Zelfbeschikking voor het Vlaams volk, dat was toen het grote doel."

 

Ik ben met Alain Mouton, en een paar andere slimme mensen, gaan praten omdat ik dat wereldbeeld van u nog eens onder de loep wilde nemen. Hoe is het gegroeid? Waar staat uw nationalisme voor? Waarom bent u zo gebeten op links? En vooral: dat mysterieuze 'kostbare weefsel' waar u het altijd over hebt, wat bedoelt u daar precies mee?

 

Matten van linkse ratten

Laat ik u eerst en vooral feliciteren met het feit dat u een wereldbeeld hebt. Dat is niet vanzelfsprekend in de Wetstraat. Ik interviewde ooit een liberale topper die het verschil tussen 'positieve' en 'negatieve' vrijheid niet kende – u weet vast dat ik dan verwijs naar filosoof Isaiah Berlin, die daar in 1958 een boek over schreef. Ook de uitleg die Bruno Tobback ooit gaf over de wortels van zijn ideologie, staat mij nog scherp voor de geest: volgens hem was het socialisme ontstaan toen holbewoners besloten dat ze beter samen op mammoeten gingen jagen in plaats van alleen. Als u over uw ideologie vertelt, neemt u de kijker of lezer wél altijd ernstig, en dat siert u.

 

Veel meer dan een nationalist was u in Leuven nog niet, herinnert Alain Mouton zich. "Het KVHV bestond toen uit twee strekkingen", vertelde hij mij. "De strekking-De Wever hield zich alleen bezig met het nationalisme, ik behoorde tot de strekking die dweepte met het neoliberalisme van Margaret Thatcher en Ronald Reagan. Sociaal-economisch waren een aantal kompanen van De Wever toen nog links. Piet De Zaeger bijvoorbeeld, die nu N-VA-directeur is en de rechterhand van De Wever."

 

Erg luidruchtig zullen uw linkse makkers hun visie niet vertolkt hebben indertijd, want op de culturele breuklijn bevond het KVHV zich duidelijk aan de rechterkant. Mouton weet niet of u het zelf ooit geroepen hebt, maar de favoriete slogan van het KVHV – en van de extreemrechtse Nationalistische Studentenvereniging (NSV) – was toen: "Linkse ratten, rolt uw matten!" Een klassieker: die woorden weerklinken nog altijd als manifestanten een lezing van uw kroonprins Theo Francken proberen te verstoren.

 

U hield volgens Mouton meer van de practical joke dan van het sloganbrullen. Zo meent hij zich te herinneren dat u ooit verkleed als Stasi-agent met een dubbelganger van DDR-dictator Erich Honecker in een rolstoel opdook aan het hoofdkwartier van Veto, de Leuvense studentenkrant die werd volgeschreven door leden van de linkse, zogenaamd politiek correcte goegemeente.

 

Zulke grappen illustreerden perfect wat u en de uwen als een diepe onrechtvaardigheid beschouwden: terwijl de nazicollaborateurs werden uitgespuwd, heeft een deel van de linkerzijde, op zijn minst intellectueel, lang gecollaboreerd met het Oostblok – filosofen zoals Jean-Paul Sartre, die in mei '68 erg hip was, zwegen over de vele ontsporingen. Dat staat u nog altijd voor ogen als u de PVDA typeert als 'restafval van de 20ste eeuw'.

 

Die 'linkse ratten' zaten begin jaren 90 overal nog aan de knoppen van de macht, en clubjes zoals het KVHV waren veeleer marginaal. Dat bevestigt Louis Vos, emeritus hoogleraar en uw oud-promotor. "Het KVHV had toen geen enkele impact, maar zette zich consequent af tegen de dominantie van links", vertelde hij mij. "Media, journalisten en ook veel academici leefden toen nog in de geest van mei '68. Hun visie was dominant en misschien nogal pretentieus. De Wever is daar altijd consequent tegenin gegaan."

 

Tussen haakjes: wie weet dat behalve partijdirecteur Piet De Zaeger ook uw Antwerpse N-VA-schepenen Koen Kennis en Fons Duchateau tot dat clubje in het KVHV behoorden, kijkt met andere ogen naar de scène die zich vijf jaar geleden afspeelde op het balkon van het Antwerpse stadhuis, toen u riep: "'t Stad is van ons!" Het klonk als de ontlading van een man die, samen met zijn oude strijdmakkers, na twintig jaar catacomben voor het eerst een linkse rat, genaamd Patrick Janssens, écht zijn matten had doen rollen.

 

Een levend organisme

 

Vandaag is links bijna een scheldwoord geworden. De erfgenamen van mei '68 zitten hier en daar nog aan de knoppen, maar in de politiek zijn de bakens wel verzet. Dat is overal zo, dat is gewoon conform de tijdgeest, maar in Vlaanderen is die paradigmashift toch ook uw verdienste – of uw schuld, het is maar hoe het je bekijkt. U hebt de voorbije tien jaar de Vlaamse geesten stevig gekneed. Niet zozeer in het Vlaams-nationalisme, dat nog altijd beperkt blijft tot een harde kern, maar in het rechts-conservatisme, de ideologie die u hier op de kaart hebt gezet.

Uw coming-out, dat herinnert haast iedereen zich nog, dateert van augustus 2003, toen u een van de politici was die voor De Standaard een essay schreven over hun favoriete filosoof. De uwe was Edmund Burke, bekend als aartsvader van het conservatisme. "Geen politicus in Vlaanderen die zich conservatief noemt", schreef u. "Een hardnekkige karakterstoornis, die me in de ogen van velen allicht tot een arrogant en irritant kereltje maakt, geeft me alleen daarom al zin om het predikaat conservatief enthousiast te aanvaarden als geuzennaam. Al was het maar als loutere provocatie van het politiek correct denkende establishment waaraan ik een gloeiende hekel heb."

 

Zo deed het fameuze 'kostbare weefsel', dat later de titel werd van uw eerste boek, zijn intrede in het politieke discours. Dat weefsel is een metafoor voor de samenleving, die – kort gezegd – tussen individu (liberalen) en overheid (socialisten) staat. Het is volgens u iets organisch, en dus niet maakbaar. Daarom verzette Burke zich in 1790 zo fel tegen de Franse Revolutie, die de wereld vanuit het niets wilde herscheppen.

 

Ik ben daarover gaan praten met Ico Maly, de Vlaamse cultuurwetenschapper die aan de universiteit van Tilburg in 2012 zijn doctoraat maakte over uw ideologie. Volgens hem situeert uw denken zich in een lange anti verlichtings traditie. "De radicale filosofen van de verlichting, zoals Thomas Paine en Condorcet, koppelden de democratie duidelijk aan de universele mensenrechten", zegt Maly. "Hun grote droom was een globale revolutie, een steeds verdere opschaling van de democratie, zeg maar, zodat alle burgers van de wereld uiteindelijk dezelfde individuele rechten zouden kunnen realiseren."

 

In uw wereldbeeld, zegt Maly, is de natie belangrijker dan het individu. En de natie, dat is voor u uiteraard niet de natiestaat, maar 'het volk' dat zich zogezegd een gemeenschap voelt. Uw hart gaat niet sneller kloppen van de Spaanse, maar wel van de Catalaanse natie. Dat de Catalaanse bevolking erg verdeeld is over het separatisme van Carles Puigdemont en de zijnen, mag de pret niet drukken. Het recht op zelfbeschikking boven alles. Nooit eerder hebben u en uw vrienden zo heftig de verdediging opgenomen van mensen wier rechten mogelijkerwijze worden geschonden. Uw empathie is toch vooral bestemd voor wie sterk op u lijkt: u verdedigt het Catalaanse volk, enfin, de Catalaanse separatist, een tikje enthousiaster dan de Sudanese, Syrische of Afghaanse vluchteling.

 

"Dat typeert het antiverlichtingsdenken van De Wever”, zegt Maly. "Hij zal het alleen over individuele mensenrechten hebben als hij moslims of migranten de les wil lezen. Voorts gaat het over volk en natie. Dat is de kern van zijn nationalistische ideologie: het individu is een deel van de natie, en moet zich daarnaar schikken. Ieder individu moet helpen om de natie sterk en glorieus en succesvol te maken. Als de samenleving bij wijze van spreken een verzameling van individuen is, dan is dat voor De Wever een probleem. Dan leidt dat tot de degeneratie van het kostbare weefsel."

 

Om het concreet te maken, haalde Maly er een recent krantenartikel bij, dat mij met heel andere ogen naar uw discours heeft doen kijken. Hij wees mij op iets dat mij nog nooit zo hard was opgevallen. "Voor De Wever is de natie een levend organisme", zegt Maly. "En een organisme kan ziek worden. In een interview met Gazet van Antwerpen over de problemen in Borgerhout zei De Wever dat onlangs letterlijk, dat het weefsel 'ontstoken' is, waarmee hij bedoelt dat er te veel moslims wonen. Democratisch burgerschap is voor De Wever identitair. We zijn geen burgers van een samenleving omdat we op hetzelfde grondgebied leven, maar omdat we dezelfde, nationalistische cultuur delen."

 

Bendes en prostitutie

Ik was een beetje in de war na dat gesprek met Ico Maly. Bent u nu in de eerste plaats een nationalist of een conservatief? Zelf hebt u mij, toen ik u nog kon interviewen, ooit uitgelegd dat nationalisme eigenlijk geen ideologie is, maar een principe: dat de natie, de gemeenschap dus, best samenvalt met de staat. Daarom steunt u eerder de linkse Carles Puigdemont dan de rechtse Mariano Rajoy, de Spaanse premier wiens beleidskeuzes te vergelijken zijn met die van de regeringen waar uw partij in zit.

 

In Catalonië is het nationalisme eerder links, in Vlaanderen is het duidelijk rechts. Van de Tsjechische historicus Miroslav Hroch, die u samen met Louis Vos en uw broer Bruno De Wever ooit uitnodigde voor een colloquium, hebt u geleerd dat nationalisten pas echt succes kunnen boeken als ze de sociaal-economische noden van hun natie vertolken – de fameuze 'grondstroom' waar u altijd naar verwijst.

 

Is dat nationalisme van u dan conservatief? Dat ben ik gaan vragen aan Herman De Dijn, emeritus hoogleraar aan de KU Leuven, en een diep conservatief denker. "De Wever is vooral een nationalist en een Thatcheriaanse liberaal", zei die toen ik hem vroeg hoe hij uw wereldbeeld inschat. "Het nationalisme van De Wever, en ook dat van de Catalanen, gaat vooral over het bewaren van welstand, niet over het bewaren van tradities, wat voor de echte conservatief altijd primeert. Als hij een conservatief was, zou De Wever het katholiek karakter van het katholiek onderwijs beter hebben moeten verdedigen, bijvoorbeeld. Hij zou euthanasie niet goedkeuren. En hij zou aan echte armoedebestrijding moeten doen."

 

Uw beeld van het kostbare weefsel als een levend organisme vindt ook geen genade in de ogen van De Dijn. "Ik vind dat een heel gevaarlijke metafoor", vertelde hij mij. "De Wever creëert de indruk dat er zoiets bestaat als een gezond, homogeen sociaal weefsel. De echte conservatief weet dat zoiets nooit bestaan heeft. De samenleving is altijd al een diverse warboel geweest. Vroeger waren er ook bendes, was er ook prostitutie, werden er ook drugs gebruikt, waren er ook allerlei groepen die elkaar haatten. Wie de mensen voorspiegelt dat het sociale weefsel ooit volkomen gezond kan zijn, wil een utopisch beeld verkopen van iets wat nooit heeft bestaan en nooit zal bestaan."

 

Interessant. Maar is dat niet in tegenspraak met wat Ico Maly net zei? "Nee", legde die uit toen ik nog eens bij hem te rade ging. "De Wever is geen traditionele conservatief, maar wat je een 'revolutionaire conservatief' kunt noemen. Hij wil de gezonde, homogene natie als het ware creëren. Dat zie je vandaag overal bij partijen die ik 'nieuw rechts' noem: een enorm geloof in de maakbaarheid. De natie is iets wat voortdurend geconstrueerd moet worden. Ook hier. De meeste Vlamingen herkennen zich nog niet echt in die Vlaamse natie. Vandaar de culturele strijd die De Wever en de zijnen voeren."

 

Van de kleur van het verkeerslicht, over het logo van de overheid tot het leeuwtje aan de burgemeesterssjerp: het zijn geen details, maar subtiele verleidingstrucs om de Vlaamse harten te veroveren. U zult niet rusten tot ieder van ons zich een fiere Vlaming voelt. Of toch bijna ieder van ons, want hoort iedereen er wel bij? Daar kom ik morgen op terug.

 

Een factuur van Mouton

Ik probeer een conclusie te trekken. Ofschoon u het altijd erg goed kunt uitleggen, is dat wereldbeeld van u toch maar een rare cocktail. Een echte conservatief bent u niet. Een echte nationalist wel, natuurlijk. Tenminste: op verplaatsing in het buitenland, want in België zitten die emoties in de koelkast, tot u meer draagvlak hebt geschapen.

 

Wat blijft er dan over van uw ideologie, vandaag, in eigen land? Wel, het neoliberalisme, zoals dat door Margaret Thather en Ronald Reagan werd beleden. Dat zeg ik niet, dat zegt Alain Mouton, uw oude makker bij het KVHV, die als journalist bij Trends uw beleid beter kan inschatten dan ik. Hij heeft perfect in de gaten wat Johan Van Overtveldt, zijn oude hoofdredacteur en uw huidige minister van Financiën, precies bezielt.

"Wat Van Overtveldt aan het doen is, heet: starve the beast", legde Mouton mij uit. "Dat is wat Reagan destijds deed in de Verenigde Staten. Je zorgt er heel bewust voor dat de overheid minder inkomsten heeft, zodat je uiteindelijk verplicht bent om te besparen. Je verhongert het beest dat overheid heet. Dat beleid verdedigde ik dus vroeger al, begin de jaren 90, toen De Wever alleen nog maar met nationalisme bezig was. Maar ik heb daar toen vaak met hem over gepraat. En kijk nu."

 

Mouton lachte eens. "Ik heb ooit gezegd dat ik hem daarvoor een factuur zou moeten sturen. Maar hij heeft toen al laten weten dat hij die niet zal betalen."

 

Morgen, mijnheer De Wever, onderzoek ik het verschil tussen N-VA en Vlaams Belang. Tot dan.

*

Bron & Link

https://www.demorgen.be/politiek/uw-empathie-is-toch-voor...

*

T E   O N T H O U D E N

OP ONZE VASTE SCHIJF

*

Hanen kraaien meestal van hoog op ’n mestvaalt

Hoe meer mest, hoe breder hun orizon. En dat laten ze dan ook graag horen.

Liefde en haar zijn twee gevoelens die dichte familie zijn aan elkaar. Voor onstabiele naturen is het dikwijls ze uit elkaar te houden.

Feit is anderzijds, dat hoge bomen veel wind vangen…Tenminste, zo lang die rechtstaan. Enne, Joëlleke, U weet het ook: aan een winnende ploeg dringt men ook geen nieuwe leiders op!  

Nu nog de letter ‘A’ in de partij-naam door de letter ‘B’ vervangen, en klaar is Kees. Nieuw Vlaams Belang klinkt beter dan Niwe Vlaamse Arrogantie.

*

(Hemelreiker)