25-07-17

4228

 

OP DE IJTKIJK

 

*

Zonder het, tot op de dg van vandaag, feitelijk goed te beseffen, is de grote Mark Grammens altijd mijn grote voorbeeld geweest. Al heb ik hem pas goed ‘ontdekt’, toen wij al in Italië en dicht bij Assisi leefden. Uitgeverij ‘Groeninge’ (Kortrijk) stuurde mij toen ‘vers van de pers’ jarenlang JOUR?AAL door, hetzij direct hetzij door bemiddeling van mijn Kortrijkse schoonvader. Voorheen kende ik hem enkel als de zoon van beruchte Flor Grammens die het land rondtrok met hamer en verfborstel om de nieuwe taalwetten te doen respecteren.

Vandaag moeten we vaststellen, dat het Frans weliswaar is verdwenen, maar nu stilaan vervangen wordt door Arabische hanepoten die niemand meer kan lezen. En dus ook niet moeten overschilderd worden.

Het leven van Mark Grammens, (waarmee ik pas nu uitvoerig kennis kon maken), leest als een van mijn eigen stoutste jongensdromen.

Hakke’ en ‘Hmme’, dat is het West-Vlaams voor ‘had ik maar’ of ‘hadden we maar’ bij mij thuis (waar we ook zijdelings weliswaa) te lijden hebben gehad onder die onzalige repressie, met de 3 jaar oudere geleerde journalist Mark Grammens kunnen overleggen, het zou geen duf bureauthe zijn geworden, maar de grote wijde wereld. Die zat, zo dacht ik toen, gewoon op mij te wachten…

Niet dus. En eerlijk gezegd, dank zij de digitale wereld, ben ik al tevreden met de kruimeltjes die van tafel vallen. Want ik kan, voor iedereen die dat wil, uitdragen wat zin geeft aan het leven. Het beste symbool daarvoor is het wapenschild van een als held gestorven Tempelridder. Dat is ongeveer hetzelfde als diens tijdgenoot die predikte voor de vogeltjes…

*

Bij het overlijden van Mark Grammens: een terugblik

*

Deze namiddag 24 juli overleed journalist-publicist Mark Grammens in Liedekerke. Buiten enkele uitzonderingen genoot de overledene een algemene bekendheid in de hedendaagse Vlaamse Beweging. We beschouwen hem als een van de weinige Vlaamse non-conformisten. Wie woonde geen van zijn talrijke lezingen en conferenties bij? Wie was er geen lezer van zijn veertiendaags opinieblad Journaal dat gedurende 25 jaar (1988-2013) verscheen, en voordien van zijn columns in ’t Pallieterke en Trends? Gedurende ruim veertig jaar behoorde de gedreven en dwarse Mark Grammens tot de opiniemakers in Vlaanderen naar wie geluisterd werd. Hij kan dan ook bogen op een rijk gevulde loopbaan als journalist. Tot het schrijven van zijn memoires is het echter niet meer gekomen.

 

Ronse

 

Mark werd in 1933 geboren in de taalgrensstad Ronse. Vader Flor was naast zijn beroep als onderwijsinspecteur vooral bedrijvig als man van de daad. Gewapend met hamer en verfborstel verwijderde en overschilderde hij overal in het Vlaamse land de inmiddels onwettig geworden Franstalige opschriften. Als kind van de repressie schreef Mark Grammens later zijn herinneringen aan die periode en zijn moeilijke relatie met zijn vader neer in het beklijvende boekje Herinneringen aan oorlog en repressie (1985). Met daarin de opvallende zin: “De tijd heeft de wonden niet geheeld, en heeft niet de vergetelheid gebracht die we nodig hadden om te overleven, integendeel. Dit boek is geen klacht, een aanklacht wel”.

 

Na zijn studie in de rechten had de jonge Grammens slecht één doel voor het oog: journalist worden. Nadat een loopbaan bij De Standaard, nota bene door toedoen van zijn vader, voor hem onmogelijk werd, trok hij als correspondent naar Londen. Gedurende enkele jaren leerde hij bij de Britse krant The Guardian de knepen van het vak kennen. Hij trad ook als verslaggever voor diverse Vlaamse (o.a. Het Volk) en Nederlandse kranten (o.a. De Nieuwe Eeuw) op. Uit die periode dateert ook zijn eerste boek gewijd (hoe kan het anders!) aan Het Britse Commonwealth, dat in 1959 verscheen als verhandeling in de reeks Katholieke Vlaamse Hogeschooluitbreiding. Vanuit Londen werkte hij ook mee aan het katholieke Vlaamsgezinde weekblad De Linie, uitgegeven door de paters jezuïeten. Uit zijn artikels blijkt vooral zijn belangstelling voor internationale politiek waarover hij heel veel las. Na zijn terugkeer in 1962 werd Grammens politiek redacteur van het blad. Herhaaldelijk nam hij, voor die tijd althans, linkse standpunten in. Na het opdoeken van De Linie in 1964 werd journalist Grammens directeur-hoofdredacteur van het kersverse opinieweekblad De Nieuwe. Hierin trok hij zijn linkse opinielijn verder door, waardoor hij in volle Koude Oorlog de beschuldiging naar het hoofd geslingerd kreeg communistische sympathieën te koesteren. Als pacifist was Grammens heftig gekant tegen de Amerikaanse militaire interventie in Vietnam en elders in de wereld. Tegelijkertijd stond hij ook kritisch tegenover de Sovjet-Unie maar daar werd weinig of geen aandacht aan geschonken. Het etiket van communistenvriend zou hij nog lange tijd met zich meedragen. Toen ik in 1987 wijlen Jan Nuyts voorstelde om Mark Grammens voor ’t Pallieterke te mogen interviewen, klonk het aan de andere kant van de lijn: “Maar Pieter Jan, weet gij wel wie dat is! Dat is een communist!”

Hugo Schiltz

Naast zijn overige journalistieke activiteiten was hij tevens tussen 1974 en 1983 hoofdredacteur van het gedegen Tijdschrift voor Diplomatie. Na het opdoeken van het tijdschrift begon Grammens met een eenmansuitgeverij (met kantoor op het Brusselse Martelaarsplein) waarin onder meer een reeks interessante Aktueel-boekjes verschenen, alsook twee jaarboeken Vlaamse Beweging en in 1989 een politieke biografie van VNV-leider Staf de Clercq door Bruno de Wever. Voordien was Grammens even redacteur van een speciale boekenbijlage bij het magazine Knack. De toenmalige Knack-redacteur Marc Reynebeau zorgde er echter voor dat de bijlage algauw opgedoekt werd.

In mei 1988 begon Grammens —het zat nu eenmaal in zijn bloed— met een eigen opinieblad Journaal. Voortbouwend op zijn decennialange belezenheid en ervaring (gevoed door een indrukwekkend netwerk) schreef hij hierin honderden leerzame bijdragen over nationale en internationale politiek. Daarnaast vindt de lezer er ook tientallen vlot leesbare historische artikels. Daaruit blijkt dat hij de collaboratie als een positief feit voor Vlaanderen aanzag. Van zijn vroegere eerder linkse standpunten bleef niets meer over. Menigmaal bleek uit opiniestukken dat hij intellectueel sterk naar de standpunten van het Vlaams Blok/Belang neigde. Voor hem mocht niets de zelfstandigheid van Vlaanderen in de weg staan.

Bij het afwijzen van het Egmontpact van 1977 streed Mark Grammens met De Nieuwe in de voorste linies. Hij vond er niets goeds aan. In 1990 publiceerde hij bij het Davidsfonds een vurig pamflet onder de titel Gedaan met geven en toegeven (naar een toenmalige Volksunieslogan). Het was een bittere aanklacht tegen het armzielige resultaat dat de diverse staatshervormingen tot dan voor Vlaanderen hadden opgeleverd. Het ontketende een hele polemiek, en Grammens’ politieke tegenstander bij uitstek Hugo Schiltz antwoordde hetzelfde jaar met een even vurig pamflet Gedaan met treuren en zeuren.

 

Voor zijn verdiensten als journalist voor de Vlaamse zaak en zijn streven naar een geestelijke verdieping van onze waarden tegen de huidige oppervlakkigheid, kreeg hij op 20 oktober 2012 in Antwerpen de Erepenning van de Marnixring uitgereikt. Zijn dankrede, gewijd aan de pers in Vlaanderen, eindigde hij als volgt: “Journalisten worden vergeten zodra zij niet meer schrijven. Het is het lot waar wij vrijwillig voor gekozen hebben. Maar voordat ook ik dit lot onderga, en vergeten word, wou ik alleen nog dit willen zeggen: de goede journalist is niet links of rechts, maar bovenal, de goede journalist is dwars”.

Aan zijn echtgenote Els en de familie Grammens willen we hier onze innige deelneming betuigen.

24 juli 2017 Pieter Jan Verstraete

**

NADER BEKEKEN

*

Het is, als ik dit publiceer, 17 uur geworden en in de Krantenkoppen wordt de aflijvige nog altijd gewoon… doodgezwegen…

Alleen op

https://www.vlaamsbelang.org/ s

taat een lovend artikeltje. Waaronder o.a. staat dat de zieke man thuis is gestorven, precies even oud als zijn vader. Oud, kreupel, hardhorig, bijna blind: het is een fataliteit die iedereen kan overkomen.

En daar veropenbaart zich het eerste scheurtje in mijn bewondering: Maark Grammens trommelde nog altijd op zijn oude kapot versleten ADLER-schrijfmachine. En ik, kapot versleten Digitalia, streel al vele jaren de toetsen van dit elektronisch klavier. Trouwens, mijn schrijfmachine was ’n Amerikaanse UNDERWOOD met een voorsteek-wagen, om boekhoudfiches te kunnen bijwerken…

*

(Digitalia)

4226

 

OP DE IJTKIJK

 

*

‘The proof of the pudding is the eating’… Precies of onze eigen taal niet rijk genoeg is om de afkeer voor déze E.U. anex Islam duidelijk tee maken. Vooral het West-Vlaams bezit qua woordenschat een grote voorraad die menig taalkundige met verstomming zou slaan. Alle functies van het menselijk lichaam komen er in voor, de grofste eerst. Maar aangezen het hier gaat om het Land van mijn voorkeur, houden we het proper. Het is zò al erg geneg.

Zeg nu zelf. Van een uur ver ziet iedereen aan de kleur dat er aan deze pudding stront aan de knikker is. Uitleg is overbodig.

*

Hadden we zo’n substantie nooit in huis mogen halen. Dat daken we niet de koekoek, maar de bij de eerstvlgende verkiezingen, de gebuisde ‘Soicaal-Democraten’.. Zowel die van 'over there’, als hun Europese naäpers.

*

Vooraleer u zich onderdompelt in de Italiaanse pudding van die kleur, eerst nog even de pluspunten specifiëren. Dat het land internationaal bekend staat als de 3de grootste Economie van Europa. Dat het de allermooiste auro snelwegen van Europa bezit. Dat het van ouds beschikt over meerdere dozijnen diepzeehavens, waar de rest van Europa alleen maar kan van dromen.

Dat het met klank al verschillende jaren Frankrijk als wereldleider inzake wijnproducent versloeg. Zowel in kwaliteit als in hoeveelheid. Dat het cultureel op alle gebied, inzake beeldende kunst sedert de Oudheid tot de film- en theaterwereld van vandaag, wereldleider is.

Vooral de culturele en/of sportieve uitwisseling (Rubens, Eddy Merkx) maakt dat Vlamingen daar zo gerespecteerd worden.

Ondertussen ook niet vergeten dat Il Cavaliere (Silvio Berlusconi) in de coulissen gewoon zijn tijd afwacht…Dan krijgen we aan deze kant van de Grote Plas wereldleiders van formaat die Merkel en Macroni rap zullen doen vergeten…

*

Komt de euro-crash met de instorting van Italië?

*

Wie zich intensief met de politieke situatie in de EU bezighoudt, weet waarschijnlijk al dat Italië op dit moment € 2,3 biljoen schulden heeft, die de schulden van Duitsland dus nog overtreffen – en dat hoewel Italië sowieso economisch minder sterk is dan Duitsland.

 

Contra magazine

 

Voor het land is deze schuldenlast niet te dragen en dat het zo niet verder kan gaan, dat weten de Italianen het best. Het lijkt absoluut uitgesloten dat Italië op natuurlijke wijze de schuldenlast kan verlichten en het lukt om door overschotten schulden af te lossen. Per slot van rekening is de schuld tot ongeveer 150% van het jaarlijkse bbp gestegen.

 

Dit is sowieso al een bijna onoverkomelijke hindernis en als je je voorstelt dat de rente weer gaat stijgen, dan wordt de situatie helemaal onhoudbaar. Absoluut niet behulpzaam in deze situatie is het feit dat ook de banken in Italië meer dan ziek zijn en onlangs nog – uiteraard op staatskosten – gered moesten worden.

 

Maar wat nu? Bestaat er überhaupt een mogelijkheid om Italië te helpen? Welnu, Italië zou een wezenlijk sterker economisch vermogen moeten hebben, wat eigenlijk heel misschien alleen met een aanpassing van de waarde van de munt te bewerkstelligen zou zijn. Maar precies daar zit ´m de kneep. Want terwijl men de Italiaanse Lire gewoon zou hebben kunnen devalueren, zodat Italiaanse producten in het buitenland plotseling goedkoper worden en de economie een kans had om te herstellen, is dit in tijden van de euro niet zonder meer mogelijk.

 

Weliswaar wordt hierover wild gespeculeerd – in het kader van de zoektocht naar oplossingsmogelijkheden – en men denkt er over na of het mogelijk zou zijn om een extra munt, zogezegd een I-Euro, in te voeren, die dan in vergelijking tot de euro een desbetreffend lagere waarde zou hebben en voor de Italianen pluspunten wat betreft de economie zou opleveren. Maar dit is vermoedelijk alleen al vanwege de andere landen, die op dit moment binnen de EU economisch in de knel zijn geraakt, niet mogelijk. Want als die dit ook zouden doen, dan zou het waarschijnlijk voorbij zijn met de euro.

Bron:
www.contra-magazin.com

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

 

https://ejbron.wordpress.com/2017/07/23/komt-de-euro-cras...

*

NADER BEKEKEN

*

Ondergetekende krijgt bija dagelijks berichten uit de eerste hand uit Italië en die zijn helemaal anders dan onze Leugenmedia laten uitschijnen. De beelden op de RAI, toch ook ‘n ‘Staatszender’, liegen er niet om. Rome is op elke vierkante meter een door ‘vluchtelingen’ onder de voet gelopen stad geworden. Waar niemand noch vooruit of achteruit kan. De wegen lopen tot in de kleinste bergdorpjes vol avonturiers die letterlijk het land afschuimen.

Italië wil die uiteindelijk allemaal kwijt door ze door te sluizen naar de aanpalende landen. Die het dan maar zelf moeten uitzoeken. Wat neerkomt op het vuur aan te lont doorgeven…

En ondertussen sneuvelt als een der eersten natuurlijk alle vertrouwen in het geld. En kijkt de man en de vrouw in de straat vol heimwee uit naar de Lire. En naar het herpakken van de export mogelijkheden voor hun hoogwaardige industriële producten.

Het IMF van Christine Champetter zit ook op z’n tandvlees. Vers geld uit de duim zuigen helpt niet meer. Zodat men in Italië vaststelt meer en meer op zichzelf te zijn aangewezen. De dag is daar dat de havens voor redders van ‘vlulichteligen’ zullen gesloten zijn, en op voet van oorlog beschermd door zowel de Italiaanse Zee- als Luchtmacht.

Wat het debacle nog enigszins tegenhoudt, is de aangeborren eerbied van de Italianen, gelovig of niet, voor ‘hun’ Paus. Maar die is, zegt men, nu onderweg om zich te bekeren tot de islam…

De nieuwe Amerikaanse President is inderdaad geen seconde te vroeg aan de Macht gekomen. Want de rechttrekking van al wat scheef gegroeid is, begint zijn vruchten af te werpen. Vandaar de aanhoudende stroom negatieve verzinsels die onze ‘media’ over Trump uitstrooien.

Er gaapt dus een astronomisch vacuum voor de juiste oplossing. En die begint, net als bij de aanvang van onze Jaarrekening, in Italië. Toen kwal, na de Romeinse Beschaving, meteen ook het Christendom. Zij het met vallen en opstaan. Maar na 2.000 jaar heeft het, me dunkt, zijn nut bewezen. Veranderingen zijn opportuniteiten die zich aanbieden voor het gezond vestand van de gezond gebleven meerderheid der bevolking.

In deze hoop wil ik leven en sterven.

(Digitalia)

24-07-17

4225

OP DE IJTKIJK

*

"IS stuurt meer dan 170 opgeleide terroristen naar Europa"

Terreurdaden of oorlogsmisdaden?

*

Interpol heeft een lijst van 173 IS-strijders verdeeld die opgeleid zijn om in Europa zelfmoordaanslagen te plegen als vergelding voor de militaire nederlagen die IS lijdt in het Midden-Oosten. Dat schrijft de Britse krant The Guardian.

Islam-vredesduif

*

Het misdaadbestrijdingsorganisme stelde de lijst op op basis van inlichtingen van de VS die werden verkregen tijdens de aanvallen op IS-gebied in Syrië en Irak. Volgens de inlichtingen- en antiterreurdiensten in Europa bestaat het risico dat zelfmoordterroristen zullen toeslaan in Europa, wanneer het kalifaat van IS in mekaar stuikt.

Er is nog geen bewijs dat de personen die op de lijst staan al in Europa zijn aangekomen, maar het feit dat Interpol de lijst verspreidt, betekent volgens The Guardian dat men informatie aan het vergaren is over de personen op de lijst en dat men terreuractiviteiten op een vrij grote schaal verwacht.

*

Opgeleid om met explosieven om te gaan

De lijst werd op 27 mei verspreid door het secretariaat-generaal van Interpol. Interpol wees er toen in een begeleidend schrijven op dat het gaat om "IS-strijders die werden opgeleid om met explosieven om te gaan zodat ze zoveel mogelijk slachtoffers kunnen maken. Ze verplaatsen zich ook via diverse landen om deel te nemen aan terreuractiviteiten."

Volgens de begleidende nota werden de verdachte IS-terroristen geïdentificeerd op basis van materiaal dat in schuilplaatsen van IS werd verzameld. Het zou gaan om personen die te kennen hebben gegeven dat ze willen deelnemen aan zelfmoordaanslagen en dat ze "martelaar voor de islam" willen worden. Naast de familienaam, de naam van hun moeder en een foto, bevat de lijst ook de namen waaronder ze bij IS werden ingelijfd, van hun laatste verblijfplaats en van de moskeeën ‘Gebedshuizen” die ze bezochten.

*

Informatie

Interpol vraagt de lidstaten of ze informatie kunnen geven over de personen op de lijst en of ze willen nagaan of deze personen via hun grenzen zijn gepasseerd. Interpol wil ook alles weten over hun mogelijke gerechtelijke antecendenten, biometrische gegevens, paspoortnummers, activiteiten op sociale media of een overzicht van de reizen die ze recentelijk hebben gemaakt.

Bron http://www.hln.be/hln/nl/33982/Islamitische-Staat/article...

*

NADER BEKEKEN

*

Over Interpol geen kwaad woord voor zover niet geïnfiltreerd door hun 5de Colinne. Maar is die plotse Internationale samenwerking niet een heel klein beetje ‘too little and too late’? Waarom moest Trump eerst aan de macht zijn in Amerika voor dat de Moslimbroederschap op de korrel werd genomen? Zouden de Amerikaanse ‘Democraten’ daar misschien toch voor iets kunnen tussen zitten?

 

Het juiste antwoord – als dat ooit komt - op die vraag zou wel eens Houssein Barack Obama (en meteen al zijn aanhangers in Europa) in de problemen kunnen brengen. Obama, de 1ste Zwarte President, zou dan wel eens ook de 1ste President van Amerika       kunnen zijn die valt onder de kogels van een meer dan verdiend doodvonnis.

Nogal wat anders dan een ‘Afgezette’ President, zoals die ‘Domocraen’ wel zouden willen doen met Trump …

Maar om in de juiste Amerikaanse stijl te blijven, zou de elektrische stoel voor het publiek heel wat meer voldoening geven.

 

*

en van de moskeeën ‘Gebedshuizen” die ze bezochten.

*

Het blijft door al onze Verlichte Grote Verstanden in de geesten gehamerd, dat islam-moordenaars ‘gelovigen’ zouden zijn, die we liefdevol moeten blijven benaderen. Niettegenstaande die ‘zondigen’ door alleen uit overdreven dienstijver zich hebben ‘misdragen’.

Dat wordt ons zo voorgekauwd, omdat van oudsher in de Westerse cultuur een ‘gelovige’ automatisch vereenzelvigd wordt met een brave, eerder naïeve ziel die kaarsjes brandt uit verlangen naar de Hemel. Kaarsvlammetjes of vuurwerk door explosieven: is daar een verschil tussen?

Zo verdraait men in het Westen moedwillig zelfs de eigen woorden van Sultan Erdogan, die Islamtische tempels terecht omschrijft als ‘kazernes’, om er ‘Gebedshuizen’ van te maken. Gebedshuizen met de gekruiste blanke sabel als symbool….

*

Dat men overal in Europa de ‘Gelovigen’ in het Turks Marokkaans of om het even welke vreemde taal ophitst om tot op de letter de Koran, (die in feite de handleiding is om zich overal op te dringen) te volgen, moger we niet weten. Als er daar ooit ‘gebeden’ wordt, is dat om onze ondergang zo vlug mogelijk te mogen beleven.

Maar neen, neen, men staat ons naar het leven, maar het woord ‘oorlog’ mag niet gebruiokt worden0 Want ‘oorlog’ betekent verweer en verzet. En tegen de Islm verzet men zich niet of men bekoopt het met de dood. Tegenover de Islam past alleen ‘onderwerping’. En dat is waarheen onze Verlichte Grote Verstanden ons willen naattoe leiden.

In de hoop hun vette postjes te kunnen blijven behouden….

Samengevat: de Islam is al vele jaren in oorlog tegen ons, maar we doen alsof we dat niet weten. Er wordt niet (gemobiliseerd(, want er is niet eens meer ’n Leger die naam waardig. Niemand wordt ‘onder de wapens geroepen’ zoals in ’39-’40, want dat zou wel eens kwalijk kunnen genomen worden door de pietrol-pompers in Saoudi Arabia en bij hun Amerikaanse vriendjes en willen die geen zaken meer doen met onze Bazen…

*

(Digitalia)